... 1 στις 3 γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της-1 στις 5 γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού-Δεν είσαι η Μόνη...Δεν είσαι Μόνη....-24ωρη Γραμμή SOS 15900- Συμβουλευτικό Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών Θυμάτων Βίας Δήμου Θηβαίων

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Γυναίκες από όλο τον κόσμο διαδήλωσαν κατά του Τραμπ




Στους δρόμους βγήκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, πολλές φορώντας χαρακτηριστικά ροζ σκουφάκια, διαδηλώνοντας κατά του Τράμπ.

Στους δρόμους βγήκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, πολλές φορώντας χαρακτηριστικά ροζ σκουφάκια, διαδηλώνοντας κατά του Ντόναλντ Τραμπ, κατά του σεξισμού και της σεξουαλικής βίας και υπέρ των δικαιωμάτων τους.

Οι κινητοποιήσεις, η ιδέα για τις οποίες γεννήθηκε από ένα κάλεσμα που απηύθυνε στο Facebook μια γιαγιά, η Τερέζα Σουκ, και οργανώθηκαν μια ημέρα μετά την ορκωμοσία του Ρεπουμπλικανού, αντανακλούν το διχασμό που επικρατεί στους κόλπους της αμερικανικής κοινωνίας.

Στην αμερικανική πρωτεύουσα, όπου πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη συγκέντρωση, οι διοργανωτές εκτιμούν ότι ο αριθμός των συμμετεχόντων ανήλθε μεταξύ 200.000 και 500.000 ανθρώπων, σύμφωνα με τον αντιδήμαρχο της Ουάσιγκτον Κέβιν Ντόναχιου.
Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές διέσχισαν τη Λεωφόρο Ανεξαρτησίας στην Ουάσιγκτον έως τον Λευκό Οίκο. Το πλήθος, μάλιστα, εμφανίζεται μεγαλύτερο εκείνο που συμμετείχε στην τελετή ορκωμοσίας του 45ου προέδρου των ΗΠΑ στο Καπιτώλιο.



Στην αμερικανική πρωτεύουσα συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν και πολλές διασημότερες. Μεταξύ αυτών, η Μαντόνα η οποία μίλησε στο συγκεντρωμένο πλήθος και τραγούδησε το «Express yourself».


«Δεν πιστεύω ότι (ο Τραμπ) ανήλθε στην εξουσία. Η εξουσία βρίσκεται εδώ» δήλωσε ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ. «Σας σέβομαι, Ντόναλντ Τραμπ, όμως απαιτώ να με στηρίξετε, εμένα, την αδελφή μου, τη μητέρα μου» επισήμανε από την πλευρά της η ηθοποιός Σκάρλετ Γιόχανσον.
Η συγκεκριμένη συγκέντρωση, στην Ουάσινγκτον, είναι ο πυρήνας μίας «αλυσίδας» αντίστοιχων συγκεντρώσεων σε πολλές αμερικανικές πόλεις, στις οποίες εκτιμάται ότι συμμετείχαν περισσότερες από ένα εκατομμύριο γυναίκες.

Κινητοποιήσεις έλαβαν επίσης χώρα στη Βοστόνη, τη Νέα Υόρκη, το Ντένβερ και το Λος Άντζελες, όπου αναμένονταν 150.000 άνθρωποι. Στο Σικάγο, τουλάχιστον 250.000 άνθρωποι συμμετείχαν στην πορεία, σύμφωνα με τους διοργανωτές.
Την εξέλιξη των διαδηλώσεων μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Twitter με την ετικέτα #WomensMarch

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Η έμφυλη διάσταση της βίας και του εκφοβισμού στο σχολείο

Ο Εκπαιδευτικός, Επιστημονικός και Πολιτιστικός Οργανισμός του Συστήματος του ΟΗΕ (UNESCO) δημοσιοποίησε μία άκρως ενδιαφέρουσα έκθεση, συνολικής έκτασης 54 σελίδων στην αγγλική γλώσσα, (σχετικός σύνδεσμος από τον ιστότοπο της UNESCO: http://unesdoc.unesco.org/images/0024/002469/246970e.pdf(link is external)) για το παγκόσμιο πρόβλημα της βίας και του εκφοβισμού στο σχολείο.
Η επίσημη παρουσίαση της εν λόγω έκθεσης έγινε στο πλαίσιο του Διεθνούς Συμποσίου για το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, το οποίο διεξάγεται στη Σεούλ το διάστημα 17-19/1/2017. Βασικά ευρήματα της έκθεσης, αναφέρουν ότι:
H σχολική βία περιλαμβάνει τη σωματική βία (συμπεριλαμβανομένης της σωματικής τιμωρίας), την ψυχολογική βία (συμπεριλαμβανομένης της λεκτικής), τη σεξουαλική βία(συμπεριλαμβανομένων του βιασμού και της παρενόχλησης), καθώς και τον εκφοβισμό (συμπεριλαμβανομένου του εκφοβισμού μέσω διαδικτύου), ενώ ασκείται από τον μαθητικό πληθυσμό, το διδακτικό προσωπικό και το λοιπό διοικητικό και βοηθητικό προσωπικό του σχολείου.
Υπολογίζεται ότι 246 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι, κορίτσια και αγόρια, πέφτουν θύματα σχολικής βίας κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο με βασικές κατευθύνσεις την αναπηρία, το φύλο, τη φτώχεια, τη διαφορετικότητα (εθνότητα, γλώσσα, πολιτιστικό υπόβαθρο, μεταναστατευτικοί/προσφυγικοί πληθυσμοί – σε ποσοστό 25%, την εξωτερική εμφάνιση (σε ποσοστό 25%) και τον σεξουαλικό προσανατολισμό/ταυτότητα φύλου( σε ποσοστό 25%).
Τα θύματα σχολικής βίας απευθύνονται για βοήθεια σε ποσοστό 30% σε κάποιο ενήλικο άτομο ή σε άτομο του φιλικού περιβάλλοντος, σε ποσοστό μικρότερο του 10% στο διδακτικό προσωπικό, ενώ είναι άκρως ανησυχητικό το γεγονός ότι σε υψηλό ποσοστό της τάξης του 30%, υπάρχουν θύματα βίας και εκφοβισμού που δεν μοιράζονται το πρόβλημά τους με κανένα άλλο πρόσωπο.
Η έκθεση της UNESCO περιλαμβάνει ξεχωριστή ενότητα για την έμφυλη διάσταση του φαινομένου, ενώ η έκθεση στο σύνολό της περιλαμβάνει στατιστικά στοιχεία με βάση το φύλο, σύμφωνα με τα οποία:
Καταγράφονται  περισσότερα περιστατικά πάλης στο σχολείο μεταξύ αγοριών σε σχέση με τα κορίτσια
Στη Μάλτα το 61% των αγοριών χρησιμοποίησε σωματική βία για να εκφοβίσει τον μαθητικό πληθυσμό έναντι 30% των κοριτσιών, ενώ η απομόνωση ως μορφή σχολικού εκφοβισμού χρησιμοποιήθηκε από τα κορίτσια σε ποσοστό 43% έναντι
26% από τα αγόρια
Σύμφωνα με έρευνα του 2012 στις ΗΠΑ, τα κορίτσια πέφτουν θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού σε συνδυασμό με τον σχολικό εκφοβισμό συχνότερα σε σχέση με τα αγόρια (ποσοστά 11% και 8% αντίστοιχα), ενώ και έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ το 2016 καταδεικνύει την αρνητική πρωτιά των έφηβων κοριτσιών στο χώρο του διαδικτυακού εκφοβισμού, ο οποίος συχνά συνοδεύεται από σεξουαλική κακοποίηση (π.χ. διασπορά μηνυμάτων και εικόνων σεξουαλικού περιεχομένου, εξακολουθητική παρενόχληση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σεξουαλικός εκβιασμός).
Σε έκθεση του ΟΗΕ για τη βία κατά των παιδιών, το 2006, αναφέρεται ότι στην Κίνα το 17% των κοριτσιών και το 23% των αγοριών, ηλικίας 13-15 ετών,  ανέφεραν ότι είχαν πέσει θύματα σχολικού εκφοβισμού τις προηγούμενες τριάντα ημέρες, ενώ στη Ζάμπια τα αντίστοιχα ποσοστά εκτοξεύονται στο 67% για τα κορίτσια και στο 63% για τα αγόρια. Στην ίδια έκθεση έτους 2006, τα ποσοστά για τη Σουηδία ήταν 15% για αγόρια και κορίτσια, ενώ στη Λιθουανία το ποσοστό άγγιξε το δυσθεώρητο 65%.
Το 98% των κοριτσιών και το 100% των αγοριών στο Λάος έχουν δηλώσει ότι έχουν υπάρξει αυτόπτες μάρτυρες περιστατικών σχολικού εκφοβισμού, όπου τα θύματα ήταν κυρίως κορίτσια και άτομα εθνικών μειονοτήτων.
Στην Ευρώπη, όπου το 80% των παιδιών, ηλικίας 5-14 ετών, χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα, η αναλογία των παιδιών και των εφήβων, ηλικίας 9-16 ετών,  που έχουν εκτεθεί σε εκφοβισμό μέσω διαδικτύου, έχει αυξηθεί την περίοδο 2010-2014 από το 8% στο 12%, ειδικά για τα κορίτσια και τα άτομα μικρότερων ηλικιών (π.χ. μηνύματα μίσους, διακίνηση συνδέσμων από ιστότοπους φιλικά διακείμενους προς την ανορεξία και την αυτοκαταστροφή).
Σε έρευνα στις ΗΠΑ το 2013, το 15% των εφήβων παρενοχλήθηκαν ηλεκτρονικά το προηγούμενο σχολικό έτος και τα κορίτσια ανέφεραν το γεγονός σε ποσοστό 21% έναντι του μονοψήφιου 9% από τα αγόρια.
Σε έρευνα στον Καναδά το 2013, το 18% των κοριτσιών έναντι του 8% των αγοριών είχαν υποστεί εκφοβισμό μέσω διαδικτύου.

Συνοψίζοντας, προκύπτει ότι περίπου 120 εκατομμύρια κορίτσια και έφηβες, δηλαδή αναλογία ένα προς δέκα, έχουν υποστεί σεξουαλική βία παγκοσμίως με καταγεγραμμένα υψηλά ποσοστά σεξουαλικής παρενόχλησης στο σχολείο σε πολλές χώρες.
Χωρίς αμφιβολία, η βία και ο εκφοβισμός στο σχολείο επηρεάζει τη διανοητική και συνθηματική υγεία του ατόμου (π.χ. κατάθλιψη, φόβος, ανησυχία, ένταση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, έλλειψη εμπιστοσύνης, αυτοκτονία), ενώ έχει υπολογιστεί ότι στη Μεγάλη Βρετανία ένα 16χρονο άτομο θύμα σχολικού εκφοβισμού κινδυνεύει να εγκαταλείψει την εκπαίδευση, να μείνει άνεργο ή χωρίς κατάρτιση, καθώς και να έχει χαμηλότερες απολαβές κατά τη διάρκεια του ηλικιακού βίου 23-33 ετών δύο φορές περισσότερο έναντι όσων δεν έχουν υποστεί εκφοβισμό κατά τη διάρκεια της σχολικής τους φοίτησης.
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω δεδομένα, προκύπτει αβίαστα ότι η απάντηση στο σχολικό εκφοβισμό και τη βία πρέπει να περιλαμβάνει:
-υποστηρικτικό νομικό περιβάλλον
-δικτύωση και ανάπτυξη συνεργασιών μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων πλευρών (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των νέων)
-ολοκληρωμένες ποιοτικές δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης
- αποτελεσματικούς μηχανισμούς αναφοράς και αποτελεσματικές υποστηρικτικές υπηρεσίες
-στατιστική καταγραφή, αξιολόγηση και αξιοποίηση των δεδομένων
-ανάπτυξη ικανοτήτων τόσο του εκπαιδευτικού και του διοικητικού/υποστηρικτικού προσωπικού των σχολείων, όσο και του μαθητικού πληθυσμού -στο σύνολό του-  χωρίς ίχνος διάκρισης λόγω φύλου ή λοιπών χαρακτηριστικών.
Αξίζει να επισημανθεί ότι η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων προβαίνει σε μία σειρά από δράσεις στο χώρο της εκπαίδευσης, όπως:
θεσμοθετημένη συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων επιμορφωτικά προγράμματα εκπαιδευτικών σε θέματα ισότητας των φύλων σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης & Αυτοδιοίκησης δικτύωση με φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του μαθητικού πληθυσμού διεξαγωγή πανελλήνιων διαγωνισμών αφίσας και ψηφιακής δημιουργίας υπέρ της ουσιαστικής ισότητας των φύλων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.                                                                             
Η συγκεκριμένη δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, εντάσσεται στο θεματικό πεδίο «Γυναίκες και Εκπαίδευση» και υλοποιείται στο πλαίσιο αξιοποίησης όλων των εργαλείων στον αγώνα για την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών, σύμφωνα και με τις κατευθυντήριες γραμμές των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (Ατζέντα 2030).

Πώς ορίζεται ο βιασμός στις μέρες μας;


Πώς ορίζεται η σεξουαλική βία; Ποια είναι η ιστορία της; Μπορεί να εξαλειφθεί; Είναι δυνατόν να πάψουν να υπάρχουν θύτες; 

Όπου υπάρχει έγκλημα, υπάρχει και τιμωρία; «Μια παγκόσμια ιστορία σεξουαλικής βίας» θα αφηγηθεί αύριο, στο πλαίσιο του Megaron Plus, η καθηγήτρια του Κολεγίου Μπέρμπεκ του Λονδίνου, Τζοάνα Μπερκ. 

Πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη, η ιστορικός, ακαδημαϊκός και μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, που αυτοπροσδιορίζεται ως «σοσιαλίστρια φεμινίστρια», γεννήθηκε στη Νέα Ζηλανδία και μεγάλωσε στη Ζάμπια, στα Νησιά του Σολομόντα και στην Αϊτή.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, λίγο πριν από την ομιλία της στο Μέγαρο, η Τζοάνα Μπερκ (Joanna Bourke), μια εκ των πλέον σημαντικών διανοητριών της εποχής μας, τονίζει πως ο βιασμός είναι «κοινωνικό κατασκεύασμα», δεν αποτελεί συνακόλουθο της ανδρικής βιολογίας, ούτε συνιστά εξελικτική κληρονομιά. Αποτελεί πολιτισμικό και κοινωνικό φαινόμενο. 

Η ενασχόλησή της με το θέμα του βιασμού ήταν οδυνηρή για την Μπερκ κυρίως γιατί αποκάλυψε πόσοι άνθρωποι, στον περίγυρο της, είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής βίας. 

Με την ομιλία τής Τζοάνα Μπερκ προστίθεται άλλη μία ακτίνα στον Κύκλο: «Θεωρία στο Μέγαρο: φιλοσοφία, κριτική, ιστορία» που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Birkbeck Institute for the Humanities του Λονδίνου, υπό την επιμέλεια του Κώστα Δουζίνα, διευθυντή του Ινστιτούτου Μπέρκμπεκ.

Πώς ορίζεται ο βιασμός στις μέρες μας;


Επικρατεί σύγχυση για το τι είναι βιασμός σήμερα. Προϋποθέτει έναν άγνωστο με ένα μαχαίρι ή έναν σύζυγο που δεν δέχεται το «όχι»; Νομικά είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι όλες οι μορφές σεξουαλικής δραστηριότητας που δεν περιλαμβάνουν τη συγκατάθεση είναι σεξουαλική βία, και συγκεκριμένες κατηγορίες συνανθρώπων μας θεωρούνται ανίκανοι να δώσουν τη συγκατάθεση τους-αυτές οι κατηγορίες περιλαμβάνουν τα παιδιά, τα άτομα με σοβαρή νοητική υστέρηση, τους ανθρώπους σε κατάσταση μέθης και τους ανθρώπους που έχουν χάσει τις αισθήσεις τους. 

Στο παρελθόν, μια παντρεμένη γυναίκα, υποτίθεται ότι ήταν «ιδιοκτησία» του συζύγου της και έτσι δεν θα μπορούσε να βιαστεί από τον ίδιο. Ευτυχώς, αυτό έπαψε να ισχύει παρά το γεγονός ότι έγινε αξιόποινη πράξη το να βιάσεις τη γυναίκα σου το 1992 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 2006 στην Ελλάδα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι κατά το παρελθόν οι πιο πολλές περιπτώσεις επιθέσεων κατά των συζύγων (γυναικών), όπως αποκαλυπτόταν όταν έφταναν στις δικαστικές αίθουσες, συνέβαιναν στην κρεβατοκάμαρα. Είναι εξαιρετικά πιθανό ότι κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις επιθέσεων θα μπορούσε να ήταν βιασμοί.

Η σεξουαλική βία σχετίζεται με την επιβολή και την εξουσία;

Αρκετές φεμινίστριες τόσο τη δεκαετία του 1970 όσο και τη δεκαετία του 1980 υποστήριζαν ότι ο βιασμός έχει να κάνει με την «εξουσία και όχι με τη σεξουαλικότητα». Το πιο διάσημο επιχείρημα είναι αυτό της ιστορικής μορφής του αμερικανικού φεμινιστικού κινήματος Σούζαν Μπραουνμίλερ στο «Ενάντια στη θέληση μας», αλλά έγινε mainstream σε πολλά φεμινιστικά συγγράμματα. Αντιμετωπίζοντας τον βιασμό ως έγκλημα εξουσίας, αυτές οι φεμινίστριες απέρριπταν ρητά τα ατομικιστικά, ψυχοπαθολογικά επιχειρήματα που ενίσχυαν τα στερεότυπα των γυναικών. 

Σε μια περίοδο όπου η αστυνομία ρωτούσε συστηματικά τα θύματα των βιασμών εάν είχαν οργασμό στη διάρκεια της επίθεσης, ο ισχυρισμός ότι ο βιασμός δεν είχε να κάνει καθόλου με το σεξ, αλλά αφορούσε συστήματα καταπίεσης, ήταν τόσο ψυχολογικά έξυπνος όσο και πολιτικά συνετός. Υπάρχουν ρεαλιστικοί λόγοι ώστε να είμαστε φιλικοί προς αυτές τις απόψεις-και είμαι- αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Οι βιαστές επιλέγουν να επιτεθούν στα θύματα τους με τρόπο τον οποίο οι ίδιοι, και συχνά τα θύματα τους αναγνωρίζουν ως σεξουαλικό. Όπως σωστά παρατηρεί η φιλόσοφος Κάθριν Μακίνον «εάν η βία που άσκησε δεν είναι σεξ, τότε γιατί δεν την χτύπησε μόνο;.

Λέτε πως ο βιασμός είναι «κοινωνικό κατασκεύασμα». Τι εννοείτε;

Παίρνω θέση «κοινωνικού κονστρουκτιβισμού». Με άλλα λόγια, ο βιασμός δεν είναι κάτι «φυσικό» για την αρρενωπότητα αλλά είναι κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο. Τα τελευταία χρόνια οι εξελικτικοί ψυχολόγοι έχουν επιχειρήσει να επιχειρηματολογήσουν ότι οι άνθρωποι ( όπου άνθρωποι εννοούν τους 'Ανδρες) είναι «φτιαγμένοι» να βιάζουν. Τα επιχειρήματά τους δεν είναι πειστικά και μειώνουν την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κοινωνίας και της ιστορίας σε μια αρχέγονη σχέση με πρωτεύοντες προγόνους μας. Αποτυγχάνουν να δώσουν εξηγήσεις για τα ατομικά κίνητρα ή τις πολιτισμικές τάσεις της σεξουαλικής βίας σε ένα ιστορικό πλαίσιο. 

Η εξελικτική επιχειρηματολογία δεν συμπεριλαμβάνει τις αλλαγές στη σεξουαλική βία με την πάροδο του χρόνου. Κατόπιν αυτών, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο βιασμός παρατηρείται ελάχιστα σε κάποιες κοινωνίες. Πολύ γνωστή είναι η έρευνα της ανθρωπολόγου Πέγκι Ριβς Σάντεϊ για κοινωνίες ελεύθερες από βιασμούς. Η μελέτη της δείχνει ότι ευνοϊκές συζητήσεις περί του βιασμού δεν υπάρχουν σε όλες τις κουλτούρες. 

Στις κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από σεξουαλική ισότητα, γαλήνη και υψηλά ποσοστά γυναικείας οικονομικής δύναμης υπάρχουν σχετικά χαμηλά επίπεδα βιασμών. Οι δράστες σεξουαλικής κακοποίησης μαθαίνουν και εκπαιδεύουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους πώς να ενεργούν ως δράστες σεξουαλικής κακοποίησης εντός συγκεκριμένων ιστορικών κοινοτήτων. Η αδιαφορία για την ύπαρξη αυτών των κοινωνιών, στις οποίες η σεξουαλική βία είναι σπάνια, απλά «πολιτογράφησε» τη δυτική πρακτική και την εμπειρία του βιασμού.
Η πορνεία είναι ίσως η μεγαλύτερη γυναικεία τραγωδία. Υπάρχει σχέση μεταξύ πορνείας και σεξουαλικής βίας;

Η πορνεία είναι συνήθως (όχι πάντα, ιδίως για γυναίκες οικονομικά αυτάρκεις που είναι σε θέση πραγματικά να το «επιλέξουν») μια μορφή σεξουαλικής βίας. Οι περισσότερες γυναίκες δεν επιλέγουν αυτόν τον τρόπο ζωής και συνήθως πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους πελάτες τους. Σε περίοδο πολέμου, η πορνεία είναι ακόμα πιο προβληματική. Αν μια γυναίκα πρέπει να «κάνει σεξουαλικές χάρες» για να φάει, να βρει καταφύγιο και να μην σκοτωθεί, τότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα αληθινής συναίνεσης. 

Η εξαναγκαστική πορνεία είναι το ίδιο συνηθισμένη σε καιρό πολέμου. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι αυτό των 160.000 γυναικών που έγιναν σκλάβες του σεξ στα τέλη του 1930. Αυτές οι γυναίκες (προσβλητικά τις αποκαλούσαν 'γυναίκες ανακούφισης' ) είχαν με τη βία «στρατολογηθεί» ή «απαχθεί» προκειμένου να παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες σε άνδρες του Αυτοκρατορικού Στρατού της Ιαπωνίας. Το 85% αυτών των γυναικών ήταν Κορεάτισες, αλλά υπήρχαν και Φιλιππινέζες, Ταϊβανέζες, Ινδονήσιες, Ολλανδές, γυναίκες από το Ανατολικό Τιμόρ αλλά και Γιαπωνέζες. 

Όλες αυτές οι γυναίκες είχαν καταδικαστεί σε σεξουαλική δουλεία. Επιστρέφοντας στα σπίτια τους μετά τον πόλεμο, τους «κόλλησαν» το δυσφημιστικό «βρόμικες γυναίκες» και «συνεργάτες του εχθρού». Αρκετές εκτοπίστηκαν, απορρίφθηκαν και αποκλείστηκαν από τα σπίτια και τις κοινότητες τους. Η Χουάνγκ Κουέν Σου ανακαλεί στη μνήμη της πώς τους συμπεριφέρθηκαν «σαν γουρούνια και σκυλιά». Η «ζωή της καταστράφηκε», έγινε «συναισθηματικά ανάπηρη» και δεν θα μπορούσε να παντρευτεί ποτέ. 

Η ίδια αποκάλυψε πώς και μόνο «η σκέψη ή η θέα των ανδρών της προκαλούσε ναυτία». «Δεν θέλω αποζημίωση» επαναλάμβανε. Κανένα χρηματικό ποσό δεν θα την αποζημίωνε για τις φρικτές εμπειρίες της. Αυτές οι γυναίκες ήθελαν να αναγνωριστούν οι δοκιμασίες τους. Αλλά οι ιστορίες τους μετά τον πόλεμο αγνοήθηκαν. Οι κινεζικές αρχές ήταν ανθεκτικές στις κατηγορίες. Η ιαπωνική κυβέρνηση αδιαφόρησε και η διεθνής κοινότητα παρέμεινε απαθής. Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα χρόνια για να ακουστούν οι φωνές αυτών των γυναικών.

Πόσο εφικτός είναι ένας κόσμος απαλλαγμένος από σεξουαλική βία;

«Ο βιασμός είναι μια κρίση του ανδρισμού. Η εξάλειψη του είναι ένα θέμα για τους άνδρες για μια διαφορετική αντίληψη της αρρενωπότητας. Παρά το γεγονός ότι οι γυναίκες παραβάτες είναι εύκολο να εντοπιστούν, και ο αριθμός τους αυξάνεται, ο βιασμός παραμένει κυρίως ένα πρόβλημα που συνδέεται με τον υποβαθμισμένο ανδρισμό. Στο τελευταίο κεφάλαιο (του βιβλίου Rape: A History from the 1860s to the Present), υποστήριξα την ανάγκη μεταρρύθμισης του νομικού συστήματος έτσι ώστε όλο και περισσότεροι βιαστές να αναγνωρίζονται, να καταδικάζονται και να τιμωρούνται για τα εγκλήματα τους, αλλά στην τελική, οι πολιτικές προσπάθειες μείωσης και τελικώς εξάλειψης της σεξουαλικής επιθετικότητας πρέπει να ξεκινήσουν από τους δράστες. Κι αυτό δεν σημαίνει να επιστρέψουμε σε απλουστευτικές κατηγορίες και γενικεύσεις κατά των ανδρών. Η σεξουαλική επιθετικότητα δεν είναι έμφυτη στην ανδρική ταυτότητα.

Αρκετοί θεωρητικοί αλλά και εξελικτικοί ψυχολόγοι αποτυγχάνουν να με πείσουν ότι υπάρχει κάτι «φυσικό» στην ανδρική βία. Εάν ο βιασμός αφορά πρωταρχικά στην ανδρική βιολογία ή συνιστά εξελικτική κληρονομιά, τότε γιατί διαφέρει τόσο πολύ ανά γεωγραφικό και ιστορικό πλαίσιο;

Περισσότερο πειστικά οι κοινωνιολόγοι και οι φεμινίστριες αποκαλύπτουν τους αναρίθμητους τρόπους με τους οποίους οι κοινωνικές πιέσεις και οι ιδεολογικές δομές δημιουργούν άνδρες που εκμεταλλεύονται σεξουαλικά άλλους ανθρώπους. Αυτές οι πολιτισμικές δυνάμεις εγγράφουν ή επιβάλλουν στους άνδρες μια βίαιη, επιθετική αντίληψη για την αρρενωπότητα. Σαν αποτέλεσμα παρέχουν μια κυρίαρχη αφήγηση από την οποία επιλέγουν οι άνθρωποι δικαιολογίες για την σεξουαλική βία και την ενοχή που την συνοδεύει. 

Πόσο δύσκολο ήταν για σας να καταπιαστείτε με το θέμα του βιασμού;

«Ήταν επώδυνο για μένα, στην αρχή, να καταπιαστώ με αυτό το θέμα. Είμαι απίστευτα τυχερή διότι διατηρώ ισχυρούς δεσμούς με την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Ανήκω σε μια κοινότητα φεμινιστών-τόσο ανδρών όσο και γυναικών. Ήταν δύσκολο να αποκαλύψω την έκταση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης σε ανθρώπους πολύ κοντινούς. Ένας στους 5 φίλους μου θα πέσει θύμα σεξουαλικής επίθεσης. 

Ήταν σοκαριστικό να ανακαλύψω ότι έτσι ήταν. Φίλοι μου είπαν τις ιστορίες τους, τις οποίες έκρυβαν από φόβο, από περηφάνια ή από ντροπή. Στη Βρετανία, όπου ζω, τρομοκρατήθηκα όταν ανακάλυψα ότι νομικά τα πράγματα έχουν χειροτερέψει για τις γυναίκες τις τελευταίες δεκαετίες. Το 1977 ένας στους τρεις βιασμούς που είχαν καταγγελθεί κατέληγε σε καταδίκη. Το 1985 ήταν ένας στους πέντε βιασμούς και το 1996 ένας στους δέκα. Σήμερα, ένας στους είκοσι βιασμούς καταλήγει σε καταδίκη. Και όλα αυτά μετά από 40 χρόνια νομικών μεταρρυθμίσεων και φεμινιστικών αγώνων. Οι βιαστές που φτάνουν να δικάζονται και καταδικάζονται ενώπιον των δικαστών θα πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους πολύ άτυχους. Κάπου γίνεται ένα ολέθριο λάθος.

*Η Τζοάνα Μπερκ καθηγήτρια στο Birkbeck College [Κολέγιο Μπέρκμπεκ]- έδρα Ιστορίας, Κλασικών Σπουδών και Αρχαιολογίας και μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, θα μιλήσει αύριο Παρασκευή 20 Ιανουαρίου στις 19:00, στο πλαίσιο του Megaron Plus. 

Η ομιλία της έχει τίτλο «Μια παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας» και θα γίνει στην αγγλική γλώσσα με ταυτόχρονη μετάφραση. 
Προλογίζει και συντονίζει η Αθηνά Αθανασίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου. 
Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας, τα οποία θα διανέμονται από τις 17:30. 
Η εκδήλωση θα μεταδοθεί απευθείας μέσω Διαδικτύου και θα είναι ανοικτή σε όλους. Η παρακολούθηση της μετάδοσης θα είναι εφικτή μέσω της ιστοσελίδας του Μεγάρου.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Βρέφος 6 μηνών έχασε τη ζωή του μετά από επεισόδιο ενδοοικογενειακής βίας



Σοκ έχει προκαλέσει σε ολόκληρη την Κρήτη ο θάνατος ενός βρέφους, μόλις 6 μηνών, το οποίο τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια περιστατικού ενδοοικογενειακής βίας στην περιοχή της Σητείας.

Σύμφωνα με πληροφορίες του cretapost, όλα συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης, όταν ένας 52χρονος λογομάχησε με την 30χρονη σύζυγο του.
Τα πνεύματα οξύνθηκαν και ο θερμόαιμος 52χρονος χτύπησε την 32χρονη.
Εκείνη την ώρα όμως η μητέρα κρατούσε στην αγκαλιά της το μόλις 6 μηνών βρέφος της οικογένειας, με αποτέλεσμα το άτυχο αγοράκι να τραυματιστεί σοβαρά.
Άμεσα το μωρό μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Σητείας, όπου λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του, κρίθηκε αναγκαία η μεταφορά του στο ΠΑΓΝΗ.
Οι γιατροί του νοσοκομείου κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες, αλλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή το άτυχο μωράκι.
Το αγοράκι υπέκυψε τελικά στα τραύματα του σήμερα το πρωί, καθώς έφερε κατάγματα στη σπονδυλική στήλη και ακατάσχετη εγκεφαλική αιμορραγία.
Οι αρχές εξετάζουν τι ακριβώς συνέβη στο σπίτι της οικογένειας το βράδυ της Τετάρτης με την τραγική αυτή κατάληξη. Για το περιστατικό έχει συλληφθεί ο πατέρας του άτυχου βρέφους.

Χάρτης: Η ισότητα των δύο φύλων ανά χώρα. Σε ποια θέση βρίσκεται η Ελλάδα;






Σε υψηλότερη θέση από τις ΗΠΑ η χώρα μας στο ζήτημα της ισότητας των ανδρών - γυναικών. Δείτε τον παγκόσμιο χάρτη και τον τρόπο που αντιμετωπίζονται τα δύο φύλα ανά χώρα. Ποιο κράτος έχει επιτύχει την 'απόλυτη ισότητα';


Ποιες χώρες έχουν καταφέρει να κάνουν πράξη την ισότητα των δύο φύλων; Ένας χάρτης που περιλαμβάνει στοιχεία του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών αποτυπώνει στον παγκόσμιο άτλαντα τις συνθήκες που επικρατούν στο συγκεκριμένο θέμα σε κάθε χώρα. Με σκούρο πράσινο χρώμα αποτυπώνονται οι χώρες που πλησιάζουν περισσότερο στην "απόλυτη" ισότητα ανδρών - γυναικών, ενώ το κόκκινο αφορά τα κράτη εκείνα όπου χρειάζονται να γίνουν πολλά στο εν λόγω ζήτημα.

AdTech Ad

Ο δείκτης ανισότητας με βάση το φύλο (Gender Inequality Index)

Ο χάρτης που ακολουθεί διαρθρώθηκε με βάση τον δείκτη ανισότητας με βάση το φύλο (GII), ο οποίος και αποτυπώνει τις ανισότητες σε βάρος των γυναικών με βάση τρεις παραμέτρους: αναπαραγωγική υγεία, θέση επιρροής και αγορά εργασίας. Όσο πιο κοντά πλησιάζει ο δείκτης αυτός στο μηδέν (0), τόσο πιο εμπεδωμένη είναι η ισότητα ανδρών γυναικών και αντίθετα όσο πλησιάζει στο ένα (1), δηλώνει πως το γυναικείο φύλο αντιμετωπίζεται πιο άνισα σε κάθε μία από τις τρεις παραπάνω παραμέτρους.
Η υγεία υπολογίζεται με βάση το δείκτη μητρικής θνησιμότητας καθώς και της γονιμότητας ανηλίκων, ενώ στο ζήτημα της επιρροής προσμετρώνται οι κοινοβουλευτικές θέσεις που καταλαμβάνονται από γυναίκες, αλλά και η ίση δυνατότητα των δύο φύλων στην πρόσβαση σε ανώτατο επίπεδο εκπαίδευσης.

Η Ελλάδα στην 29η θέση

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, φαίνεται πως η Ελλάδα ανήκει στις χώρες εκείνες με τον χαμηλότερο δείκτη GII, δηλαδή ικανοποιητικό βαθμό ίσων ευκαιριών για άνδρες και γυναίκες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως η χώρα μας μοιάζει να βρίσκεται πιο πάνω από τις ΗΠΑ, που κατατάσσονται στην 55η θέση και τη Μεγάλη Βρετανία που καταλαμβάνει την 39 θέση αντίστοιχα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως το καθεστώς αυτό για τη χώρα μας την καθιστά σε ασύγκριτα υψηλότερη θέση αναφορικά με όλες τις χώρες των Βαλκανίων.
Από το χάρτη είναι εμφανές πως το ζήτημα των ίσων ευκαιριών είναι ιδιαίτερης σημασίας για την Ευρώπη στο σύνολό της, καθώς και οι δέκα χώρες με τις ιδανικότερες συνθήκες είναι από τον ευρωπαϊκό χώρο. Ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως στην πρώτη θέση βρίσκεται η Σλοβενία και ακολουθεί η Ελβετία, η Γερμανία και η Δανία.

Η «παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας» στο Μέγαρο

[News]: Η «παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας» στο Μέγαρο

Συνεχίζει τη νέα χρονιά ο κύκλος «Θεωρία στο Μέγαρο: φιλοσοφία, κριτική, ιστορία»
Με μια «παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας» συνεχίζει τη νέα χρονιά στο Μέγαρο Μουσικής, ο κύκλος «Θεωρία στο Μέγαρο: φιλοσοφία, κριτική, ιστορία» σε επιμέλεια Κώστα Δουζίνα.
Η πρώτη διάλεξη για το νέο έτος είναι στις 20/1 από την Τζοάννα Μπερκ, ιστορικό, καθηγήτρια στο κολέγιο Μπέρκμπεκ και διακεκριμένη συγγραφέα βιβλίων γύρω από τις πολεμικές συγκρούσεις της νεότερης εποχής, τη στρατιωτική ιατρική, ψυχολογία και ψυχιατρική, το συναίσθημα και τον βιασμό. «Εξακολουθούμε να γνωρίζουμε ελάχιστα για τα αίτια της σεξουαλικής βίας» λέει η Τζοάννα Μπερκ.
Διερευνώντας τα νεότερα δεδομένα διεθνώς, «διαπιστώνουμε ότι τα υψηλά ποσοστά σεξουαλικής βίας δεν είναι αναπόφευκτα και ότι ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό, ανάλογα με το γεωγραφικό και το ιστορικό πλαίσιο. Ο βιασμός δεν αποτελεί συνακόλουθο της ανδρικής βιολογίας, ούτε συνιστά εξελικτική κληρονομιά. Οι βιαστές μαθαίνουν να δρουν ως τέτοιοι εντός συγκεκριμένων ιστορικών κοινοτήτων. Γι αυτό και κάθε προσπάθεια για τη μείωση της σεξουαλικής βίας απαιτεί την πολιτική και ιδεολογική συμβολή κάθε πολίτη του κόσμου».
Την ομιλία της θα προλογίσει η Αθηνά Αθανασίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Οι υπερήρωες ωθούν τα παιδιά στη βία



Μια νέα έρευνα δείχνει πως οι ιστορίες των υπερηρώων επηρεάζουν αρνητικά τα παιδιά ωθώντας τα σε βίαιες συμπεριφορές. Αντίθετα τα παιδιά φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται τα θετικά μηνύματα που σε πολλές περιπτώσεις περνούν μέσα από τους υπερήρωες.

Ειδικότερα, από την έρευνα, που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο Brigham Young της Γιούτα, διαπιστώθηκε πως τα παιδιά που ασχολούνται με υπερήρωες των κόμιξ και της μεγάλης οθόνης, όπως ο Batman, ο Spiderman, ο Superman και τόσοι άλλοι, γίνονται πιο επιθετικά. Διαπιστώθηκε επίσης πως σε αντίθεση με τους αγαπημένους ήρωες, τα παιδιά αδιαφορούν και δεν υπερασπίζονται τους συνομηλίκους τους που πέφτουν θύματα εκφοβισμού.

Στην έρευνα, η οποία διήρκεσε ένα έτος, συμμετείχαν συνολικά 240 παιδιά προσχολικής ηλικίας, των οποίων παρατηρήθηκε και αναλύθηκε η συμπεριφορά. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Abnormal Child Psychology.

«Τα περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας λατρεύουν τους υπερήρωες και πολλοί γονείς πιστεύουν πως οι ιστορίες τους τα βοηθούν να αναπτύξουν το αίσθημα της αλληλεγγύης και να υπερασπίζονται τους συνομήλικούς τους, το δίκαιο και το καλό», αναφέρει η καθηγήτρια Σάρα Κόιν, επικεφαλής της έρευνας, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως τα συμπεράσματα της έρευνας ήταν ακριβώς αντίθετα. «Τα παιδιά γίνονται απλά πιο επιθετικά», σημειώνει.

Οι γονείς των παιδιών συμμετείχαν στη μελέτη παρέχοντας στους ερευνητές στοιχεία για το πόσο ασχολούνται τα παιδιά τους με τους υπερήρωες, πόσες ώρες παρακολουθούν ταινίες και πόσο ταυτίζονται με αυτούς.

Τα παιδιά ρωτήθηκαν για τους λόγους που τους αρέσει ο κάθε υπερήρωας. Το 20% αναφέρθηκε σε κάποια βίαια στοιχεία του υπερήρωα. «Είναι μεγάλος και δέρνει», «τα σπάει και θυμώνει», «μπορεί να διαλύσει και να καταστρέψει τα πάντα και δεν τον πειράζει επειδή είναι μεγάλος νταής (big bully)», ήταν μερικές από τις απαντήσεις που έδωσαν τα παιδιά.

Σχεδόν το 75% των παιδιών επισήμαναν τις σούπερ δυνάμεις που έχουν οι υπερήρωες, οι οποίες είναι και αυτές που τους γοητεύουν. «Είναι πανίσχυρος», «μπορεί να πετάξει» κ.α. είναι μερικές από τις απαντήσεις σε αυτήν την κατηγορία.

Η Σάρα Κόιν υπογραμμίζει πως οι ιστορίες των υπερηρώων είναι συχνά υπερβολικά πολύπλοκες για να τις κατανοήσουν με αποτέλεσμα να κρατούν κυρίως τη βία, αλλά όχι την ηθική πίσω από τη συμπεριφορά τους. Οι ερευνητές επισημαίνουν πως οι γονείς θα πρέπει να βοηθήσουν να απεμπλακούν συναισθηματικά τα παιδιά από τους αγαπημένους τους υπερήρωες, να μην ενισχύουν αυτή τη σχέση και να τα ωθούν σε άλλα ενδιαφέροντα. «Οι υπερήρωες θα μπορούσαν να είναι απλώς ένα από τα πολλά που θα τους άρεσε να ασχολούνται», τόνισε η Κόιν. 

http://www.akappatou.gr/

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Οι γονείς στις ΗΠΑ διδάσκουν στα παιδιά τους τι σημαίνει συγκατάθεση και σεξουαλική επίθεση μετά τη νίκη Τραμπ



Σχεδόν δύο στις πέντε Αμερικανίδες πιστεύουν ότι οι γυναίκες θα αισθάνονται λιγότερο ασφαλείς και ότι οι άνδρες είναι πιθανότερο να πιστεύουν ότι δικαιούνται να τις αντιμετωπίζουν σαν σεξουαλικά αντικείμενα αφότου κέρδισε τις προεδρικές εκλογές ο Τραμπ, δείχνει η δημοσκόπηση της PerryUndem, μιας ανεξάρτητης εταιρείας ερευνών που εδρεύει στην Ουάσινγκτον.
Ο πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας θα ορκιστεί νέος πρόεδρος των ΗΠΑ την Παρασκευή. Τους τελευταίους μήνες έχει επικριθεί σφοδρά για τη στάση του απέναντι στις γυναίκες, ιδίως μετά τη δημοσιοποίηση ενός βίντεο που χρονολογείται από το 2005 και στο οποίο ακούγεται να κομπάζει για τις απρόκλητες σεξουαλικές προτάσεις που έκανε σε γυναίκες.
Ως αποτέλεσμα της εκλογής του, το 50% των γυναικών και το 35% των ανδρών που είναι γονείς είπαν ότι διδάσκουν στα παιδιά τους θέματα σχετικά με τη σεξουαλική επίθεση και τη συγκατάθεση, δείχνει η δημοσκόπηση.
Πάνω από το ένα τρίτο των γυναικών είπαν ότι δείχνουν λιγότερη ανοχή στον σεξισμό μετά τη νίκη του Τραμπ.
Η δημοσκόπηση αυτή δόθηκε στη δημοσιότητα λίγες ημέρες πριν από την προγραμματισμένη Πορεία των Γυναικών στην Ουάσινγκτον, όπου εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες αναμένεται να συρρεύσουν στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα ζητώντας να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά τους. Παρόμοιες πορείες οργανώνονται σε πολλές άλλες αμερικανικές πόλεις αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, η πλειοψηφία θεωρεί απαράδεκτα ότι τα σχόλια που έκανε το 2005 ο Τραμπ σχετικά με το πώς έπιασε τα γεννητικά όργανα μιας γυναίκας και πιστεύει ότι η συμπεριφορά αυτή συνιστά σεξουαλική επίθεση. Ωστόσο, μεταξύ των ανδρών που δηλώνουν Ρεπουμπλικάνοι, τα δύο τρίτα είπαν ότι δεν ταράχθηκαν από τις δηλώσεις αυτές.
Ένας στους τρεις Ρεπουμπλικανούς πιστεύει ότι οι άνδρες γενικά είναι καλύτεροι πολιτικοί ηγέτες από τις γυναίκες.
Στη δημοσκόπηση, που έγινε διαδικτυακά και τηλεφωνικά από τις 9 μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου, μετείχαν 1.302 ενήλικες. Το περιθώριο λάθους ανέρχεται στο συν/πλην 3,4%.

Η πρώτη φορά που βγήκε βουλευτίνα στην Ελλάδα

Μια γυναίκα στα βουλευτικά έδρανα!Μια γυναίκα στα βουλευτικά έδρανα!Ήταν Κυριακή 18 Ιανουαρίου του 1953 όταν σε αναπληρωματικές εκλογές στο Νομό Θεσσαλονίκης  αναδεικνύεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής: η Ελένη Σκούρα, υποψήφια του Συναγερμού. Ο Παπάγος  την όρισε ως υποψήφια του κόμματός του, έχοντας τη βεβαιότητα ότι η πρώτη ελληνίδα βουλευτής θα ανήκει στην παράταξή του. Το Κέντρο (ΕΠΕΚ - Φιλελεύθεροι), όρισε και αυτό μία γυναίκα, τη Βιργινία Ζάννα (γιαγιά του  Αντώνη Σαμαρά), ενώ η ΕΔΑαποφάσισε να δώσει στη συμπρωτεύουσα σοβαρή πολιτική μάχη με τον πρόεδρό της Ιωάννη Πασαλίδη.
Τα αποτελέσματα των εκλογών:
    Ελένη Σκούρα (Ε.Σ): 47.112 ψήφοι, 33,62%.
    Ι. Πασαλίδης (ΕΔΑ): 43.034 ψήφοι, 30.64%.
    Βιργινία Ζάννα (Κέντρο): 24.046ψήφοι, 24,16%.
Το υπόλοιπο 11,60% των ψήφων συγκέντρωσαν ο πρώην «συναγερμικός» βουλευτής Απόστολος Αηδονάς, που είχε διαγράψει ο Παπάγος για απειθαρχία, ο διαφωνών του Κέντρου Αντώνιος Ανωγειανάκης και τρεις ακόμη γυναίκες, η Σταυρούλα Κωστοπούλου, η Μερόπη Βασιλικού και η Αγγελική Τσάκωνα. Έτσι ο Ελληνικός Συναγερμός διατήρησε την έδρα στη Θεσσαλονίκη και εξέλεξε την πρώτη ελληνίδα βουλευτή από τη Μακεδονία.

 Όταν η Ελένη Σκούρα στην πρώτη εμφάνισή της σε συνεδρία, ο Πρόεδρος της Βουλής την προσφώνησε «κυρία βουλευτής», προκλήθηκε ειδική συζήτηση για την καθιέρωση του «σωστού» όρου για τις γυναίκες-μέλη του Κοινοβουλίου, που προβλεπόταν να πληθύνουν.
Πάντως, παρά τη συντριπτική υπεροχή των γυναικών και των κυνηγημένων, σ' αυτή την εκλογή σημειώθηκε μεγάλη αποχή, που σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών έφτασε το 32,40%. Η επαναληπτική εκλογή είχε προκληθεί μετά τον θάνατο του βουλευτή Ι. Μπακονίκα (Συναγερμός) στα μέσα Δεκεμβρίου και ελλείψει επιλαχόντος.
Πώς έγινεν η εκλογή…
«…Οι Θεσσαλονικείς, και γενικώτερον οι ψηφοφόροι του Νομού Θεσσαλονίκης, είχαν πρώτοι χθες εξ όλων των Ελλήνων την τιμήν να ψηφίσουν και να αγωνισθούν διά την ανάδειξιν γυναικός εις το βουλευτικόν αξίωμα, κατόπιν της υποδείξεως γυναικών, ως επισήμων υποψηφίων υπό του Ελληνικού Συναγερμού και των συνεργαζομένων κομμάτων ΕΠΕΚ - Φιλελευθέρων. Η υπόδειξις γυναικών είχε βεβαίως δυσαρεστήσει μίαν μερίδα ανδρών οι οποίοι, μολονότι εδέχθησαν την χορήγησιν του δικαιώματος ψήφου εις τας γυναίκας, πάντως εθεώρουν υπερβολικήν την ταυτόχρονον παραχώρησιν εις το ασθενεές φύλον και του δικαιώματος τού εκλέγεσθαι. Τούτο άλλως τε κατεφάνη και εκ της σημαντικής αποχής των ανδρών από την ψηφοφορίαν.
Οπωσδήποτε η χθεσινή εκλογή απέδειξεν ότι η μεγαλυτέρα μερίς των ανδρών ηνέχθη τον αιφνιδιασμόν αυτόν των κομμάτων και εψήφισε τας υποψηφίας γυναίκας. Επίσης η χθεσινή εκλογή απέδειξεν ότι αι γυναίκες ψηφοφόροι, της πόλεως τουλάχιστον, αι μη ανήκουσαι εις την αριστεράν παράταξιν και θεωρούμεναι συνεπώς ως συντηρητικαί, εψήφισαν μετά φανατισμού τας ομοφύλους των. Τουναντίον αι γυναίκες, αι ανήκουσαι εις την Αριστεράν, εψήφισαν άνδρα, τον υποψήφιον της ΕΔΑ Πασσαλίδην. Ως προς τον τελευταίον, δέον να σημειωθή ότι, ενώ είναι πρόεδρος της ΕΔΑ και αρχικώς ανηγγέλθη ότι κατέρχεται εις την αναπληρωματικήν εκλογήν ως εκπρόσωπος αυτής, εν τούτοις τόσον κατά την κατάθεσιν της υποψηφιότητός του εις το Πρωτοδικείον όσον και εις το ψηφοδέλτιον, απέφυγε να αναγράψη ότι είναι υποψήφιος της ΕΔΑ και ούτω ενεφανίζετο ως απλούς ανεξάρτητος υποψήφιος. Τούτο φαίνεται εγένετο εν τη προσπαθεία του, όπως αποσπάση ψήφους από άλλα κόμματα. Κατ' άλλους υπήρχε προς τούτο και συνεννόησις με δυσηρεστημένα στελέχη της ΕΠΕΚ…»( Του ανταποκριτού της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ )
Αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων η Ελένη Σκούρα έκανε τις καθιερωμένες δηλώσεις, όπου σε πρώτο πλάνο ανέδειξε την κομματική νίκη, και μόνο προς το τέλος αναφέρθηκε στη θέση της ως γυναίκας. Δήλωσε:
«…Είμαι βαθύτατα συγκεκινημένη από την νίκην, που επετεύχθη ύστερα από ένα σκληρόν αγώνα. Η σκέψις μου στρέφεται με μεγάλην ευγνωμοσύνην προς τον στρατάρχην Παπάγον και τους συνεργάτας του. Θα προσπαθήσω να πράξω παν το δυνατόν διά να φανώ ανταξία της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους θερμώς ευχαριστώ. Γνωρίζω ότι ως πρώτη και μοναδική γυναίκα εις την Βουλήν έχω μεγάλας ευθύνας και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να πράξωμεν υπέρ των Ελληνίδων, ιδίως εις τον τομέα της κοινωνικής μερίμνης…».
Μια μικρή αναδρομή στο χρόνο μας λέει την ιστορία για την ψήφο των γυναικών στην Ελλάδα από το 1844 και μετά …   
Το 1844 πραγματοποιείται η Α΄ Εθνοσυνέλευση της χώρας. Το Α΄ σύνταγμα που ψηφίστηκε, ορίζει στο άρθρο 3, ότι "οι ΄Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου". Οι γυναίκες παρ΄ όλη τη σημαντική συμμετοχή τους στον αγώνα του 1821, δεν αποκτούν με το Σύνταγμα αυτό τα πολιτικά τους δικαιώματα. ΄Έτσι, οι ελπίδες που έβαλε ο αγώνας της Εθνικής Ανεξαρτησίας για μια αλλαγή της κοινωνικής θέσης της γυναίκας χάνονται.
1887 - 1888 : Είναι η χρονιά που ακούγεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το σύνθημα : "Ψήφος στη Γυναίκα". Αυτό το θαρραλέο για την εποχή του σύνθημα, ανήκει στο έντυπο η "Εφημερίδα των Κυρίων", του "Συλλόγου Κυριών".
1921:Ο πρωθυπουργός Γούναρης, παρευρίσκεται στο συνέδριο του Ελληνικού Λυκείου, που έγινε στις 28 του Μάρτη του 1921, και υπόσχεται ψήφο στις γυναίκες. Υποβάλλει αμέσως ανάλογη πρόταση στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση, αλλά η πρόταση δεν συγκεντρώνει την απαιτούμενη πλειοψηφία της Βουλής. Οι αντιρρήσεις των ανδρών εκπροσώπων είναι ακόμα πολύ ισχυρές. Η πρόταση προκαλεί βίαιες συζητήσεις.
1924: Η πρώτη Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ελλάδας κάνει εισήγηση στην Εθνοσυνέλευση για αλλαγή της Νομοθεσίας περί Δήμων και Κοινοτήτων. Η Εθνοσυνέλευση αναγκάζει την Κυβέρνηση να αποσύρει την πρότασή της. Η συζήτηση επαναλαμβάνεται και αποφασίζεται να δοθεί στις γυναίκες μετά πενταετία (5), το δικαίωμα ψήφου στις Δημοτικές εκλογές. Για τις γυναίκες ισχύουν οι εξής όροι:
·         Θα μπορούν μόνο να εκλέγουν και όχι να εκλέγονται
·         Θα πρέπει να είναι πάνω από 30 χρονών
·         Και θα πρέπει να ξέρουν ανάγνωση και γραφή.

1928:Η πρώτη δημόσια συγκέντρωση για την ψήφο, πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Απόλλων στις 18 του Μάρτη.
1934 : Μετά την τροποποίηση της νομοθεσίας - περί δήμων και κοινοτήτων, οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν στις Δημοτικές εκλογές του 1934. Οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες στην ιστορία της Ελλάδας που οι γυναίκες - έστω και υπό όρους - έχουν δικαίωμα ψήφου. Οι αιτίες της αποχής είναι πολλές :
·         Οι δυσκολίες για την εγγραφή των γυναικών στους εκλογικούς καταλόγους
·         Οι κοινωνικές αντιλήψεις
·         Ο μεγάλος αριθμός αναλφάβητων γυναικών
Οι παραπάνω δυσκολίες είχαν ως αποτέλεσμα να μην εγγραφούν περισσότερες από 14.000 γυναίκες στους πρώτους εκλογικούς καταλόγους και να ψηφίσουν στις εκλογές του Φεβρουαρίου 12.000, εκ των οποίων οι 2.336 στην Αθήνα σε 6 χωριστά εκλογικά τμήματα και 9.500 περίπου στις επαρχίες.
1945 : Το ανώτερο όργανο της πρώτης λαϊκής εξουσίας στην Ελλάδα (ΠΕΕΑ) αναγνωρίζει τυπικά και ουσιαστικά την ισότητα της γυναίκας. Το ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου των Κορυσχάδων λέει ρητά : "΄Όλοι οι ΄Έλληνες άνδρες και γυναίκες έχουν τα ίδια πολιτικά και αστικά δικαιώματα" Το ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου που έχει χαρακτήρα προσωρινού συνταγματικού χάρτη, αναγνωρίζει για πρώτη φορά τα ίσα πολιτικά δικαιώματα των δύο φύλων. Οι γυναίκες ψηφίζουν ισότιμα και εκλέγονται στο Εθνικό Συμβούλιο.
1952: Ο νόμος 2159, κατοχυρώνει το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Ωστόσο οι γυναίκες δεν ψηφίζουν τον Νοέμβρη που γίνονται εκλογές, γιατί δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Σε επαναληπτικές όμως εκλογές, μόνο για την Θεσσαλονίκη και λόγο εκκένωσης μιας έδρας στις 18 Ιανουαρίου 1953, εκλέγεται με την παράταξη "Ελληνικός Συναγερμός" η πρώτη Ελληνίδα Βουλευτής. Είναι η κ. Ελένη Σκούρα.
1956:Η πρώτη γυναίκα υπουργός. Είναι η Λίνα Ταλδάρη, υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας, βουλευτής του Κόμματος της Ε.Ρ.Ε. Επίσης εκλέγεται στην Κέρκυρα η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος.
1964: Στις εκλογές του 1964, εκλέγονται 135 γυναίκες δημοτικοί σύμβουλοι. ΄Έχουν περάσει 12 χρόνια, από το 1952 που κατοχυρώθηκε με νόμο το δικαίωμα των γυναικών να εκλέγουν και να εκλέγονται. Ο μακροχρόνιος όμως αποκλεισμός τους από την πολιτική ζωή, είναι η βασική αιτία της περιορισμένης εκλογής των γυναικών
1975 : Το Σύνταγμα του 1975 είναι το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, που ορίζει ρητά, ότι "όλοι οι ΄Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου".
1978 :Στις εκλογές αυτές εκλέχθηκαν 337 γυναίκες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μια σημαντική διαφορά από τις εκλογές του 1964, αλλά καθόλου ικανοποιητική για τις γυναίκες, οι οποίες αποτελούν το μισό και περισσότερο τμήμα του εκλογικού σώματος. Ωστόσο, ο αγώνας ενάντια στη δικτατορία και οι ιδέες του γυναικείου κινήματος, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αφύπνιση του γυναικείου πληθυσμού.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

H αφίσα που μαθαίνει στα παιδιά να προστατεύονται από την σεξουαλική παρενόχληση

Κανένας γονιός δεν μπορεί να φανταστεί ότι το παιδί του θα πέσει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης, γι’ αυτό και πολλοί από εμάς αποφεύγουμε να «αγγίξουμε» αυτό το ευαίσθητο θέμα. Όμως, αν δεν το κάνουμε εμείς, το παιδί δεν θα είναι σε θέση να προστατεύει τον εαυτό του, να ξεχωρίζει τι είναι σωστό και τι λάθος και να καταλαβαίνει ποιες συμπεριφορές των «μεγάλων» είναι επιτρεπτές και ποιες όχι. Ο πιο απλός τρόπος να του δείξουμε πώς να προφυλάσσει τον εαυτό του είναι να του δείξουμε… μια εξαιρετική αφίσα που κυκλοφορεί τελευταία με 4 απλούς και κατανοητούς κανόνες που πρέπει να ακολουθεί πιστά.
Το δίχτυ ασφαλείας που αποτελείται από τους «μεγάλους» που το παιδί εμπιστεύεται, τα σημάδια ότι αρχίζει να φοβάται, τα μυστικά που δεν πρέπει να κρατάει και τα απόκρυφα μέρη του σώματός του που πρέπει να προφυλάσσει είναι το περιεχόμενο των κανόνων.
Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να γνωρίζουν ότι το σώμα τους τούς ανήκει και ότι δεν πρέπει ν’ αφήνουν κανέναν να τους στερήσει αυτό το δικαίωμα. Δείτε την αφίσα, εκτυπώστε την και κολλήστε την στο δωμάτιο του παιδιού:
Μην κάνετε τα «στραβά μάτια»! Προστατέψτε το παιδί σας για να μπορέσει κι αυτό να προστατέψει το σώμα, αλλά και την ψυχική του υγεία.

Οι γυναικείοι συνεταιρισμοί στην Ελλάδα μαραζώνουν



Ηταν 1983 όταν 24 γυναίκες από την Πέτρα Λέσβου ίδρυσαν τον πρώτο γυναικείο αγροτικό συνεταιρισμό.
Στήθηκε με τη συνδρομή της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, άντεξε στον χρόνο και σήμερα προσφέρει καταλύματα στον ξενώνα τους και παραδοσιακό φαγητό στο εστιατόριό τους, που έχει αποκτήσει τέτοια φήμη ώστε δέχονται και κρατήσεις από το εξωτερικό.
Ο Γυναικείος Συνεταιρισμός Πέτρας έγινε πηγή έμπνευσης για πολλές γυναίκες σε ολόκληρη την Ελλάδα, που ήθελαν να αυξήσουν το οικογενειακό εισόδημα και να γίνουν ανεξάρτητες.
Τα επόμενα χρόνια -και ιδίως τη δεκαετία του 1990 και του 2000- παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση των γυναικείων αγροτικών συνεταιρισμών.
Είναι ευνοϊκή εποχή όπου ρέουν κοινοτικά κονδύλια για τη στήριξη των απομακρυσμένων περιοχών της χώρας με χαμηλούς κοινωνικο-οικονομικούς δείκτες και τρέχουν τα Leader και τα Ολοκληρωμένα Προγράμματα Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου (ΟΠΑΑΧ) που βοήθησαν πολύ στην ίδρυση και την ανάπτυξη των γυναικείων συνεταιρισμών.
Η Γενική Γραμματεία Ισότητας έπαιξε σημαντικό ρόλο προσφέροντας νομική ενημέρωση στις γυναίκες αλλά και επιδοτούμενα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και επιμόρφωσης.
Σημαντική ώθηση έδωσε και ο Ν. 2810/2000, απλουστεύοντας τις διαδικασίες σύστασης, εξομοιώνοντας τους γυναικείους συνεταιρισμούς με τους αγροτικούς και περιορίζοντας τον αριθμό των μελών από 20 σε 7.
Εως το 2012 υπήρχαν καταγεγραμμένοι 141 γυναικείοι αγροτικοί συνεταιρισμοί. Από την έρευνα που έκανε η Ελένη Τσιομίδου του ΥπΑΑΤ αποκαλύφθηκε πως η κρίση και η έλλειψη πολιτικών στήριξης τούς αποδεκάτισαν.

Μία ιστορία αγώνων για την ποινικοποίησή του βιασμού μέσα στον γάμο

joanna


Ο βιασμός μέσα στο γάμο αποτελεί την πιο συνήθη –και την πιο ανεκτή- μορφή σεξουαλικής βίας. Από τη στιγμή που οι γυναίκες θα πουν τη λέξη «δέχομαι», αποποιούνται του δικαιώματός τους να πουν στο μέλλον «όχι» στους συζύγους τους. Το πρόσχημα της υποχρέωσης σεξουαλικής ικανοποίησης και του σεβασμού στα ιερά δεσμά του γάμου μόνο πόνο μπορεί να προκαλέσει στις συζύγους.
Της Τζοάννα Μπερκ
Μέχρι πρόσφατα –και συγκεκριμένα για την Ελλάδα έως το 2006- αυτή η μορφή σεξουαλικής κακοποίησης ήταν σύννομη. Για μια παντρεμένη γυναίκα ήταν αυτονόητη η συναίνεσή της σε κάθε συνεύρεση με το σύζυγό της. Δεν θα μπορούσε ποτέ να τον κατηγορήσει για βιασμό, καθώς ο νόμος προέβλεπε την «απαλλαγή από την ποινική ευθύνη λόγω έγγαμης σχέσης».
Αυτό δεν σήμαινε ότι είχε παραχωρηθεί στον σύζυγο κάθε δικαίωμα που αφορά το σώμα της συζύγου. Για παράδειγμα, απαγορευόταν η δολοφονία της. Ακόμα, η σύζυγος μπορούσε να ασκήσει δίωξη στον σύζυγό της για επίθεση ή ξυλοδαρμό. Σχετική ανάλυση, που αφορά τις κατηγορίες γυναικών εναντίον των συζύγων τους στην Αγγλία του 19ου αιώνα, αποκαλύπτει πως πολλές από αυτές τις επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν στην κρεβατοκάμαρα. Εύλογη είναι η διαπίστωση πως πολλές σύζυγοι ενδέχεται να χρησιμοποιούσαν πειστήρια σωματικής βίας για να προκαλέσουν την καταδίκη των σεξουαλικά βίαιων συζύγων τους.
Ο βιασμός της συζύγου βλάπτει τον σύζυγο
Στα μέσα του 19ου αιώνα, η υπόθεση ότι ο σύζυγος είχε την απόλυτη κυριαρχία πάνω στο σώμα της γυναίκας του αμφισβητήθηκε από φιλόσοφους, όπως ήταν ο Τζον Στιούαρτ Μιλ. Στο έργο του «Για την υποτέλεια των γυναικών» (1859), ο Μιλ αντιτάχθηκε στην υποχρέωση της συζύγου να συνευρεθεί με τον άντρα της. Ισχυρίστηκε πως αυτή η πράξη τοποθετεί τις παντρεμένες γυναίκες σε ακόμα πιο μειονεκτική θέση και από τις σκλάβες, οι οποίες δικαιούταν να «αρνηθούν στον αφέντη τους να δείξει τόση οικειότητα». Ο Μιλ κατέληγε στο προκλητικό συμπέρασμα πως ο γάμος αποτελούσε «τα μόνα δεσμά που αναγνώριζε ο νόμος. Η δουλεία έχει καταργηθεί δια νόμου, εκτός αν είσαι η ερωμένη του σπιτιού» (…)

Θέσεις μόνο για γυναίκες θα έχει από εδώ και πέρα στις πτήσεις της η Air India



«Νιώθουμε την ευθύνη να προσφέρουμε άνεση στις γυναίκες επιβάτες στις πτήσεις μας» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Air India ενώ μερικές οργανώσεις κατηγορούν την εταιρεία ότι η κίνησή της προωθεί τις έμφυλες διακρίσεις

Από την πλευρά της η εταιρεία Air India η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Ινδίας τονίζει ότι η κίνησή της έρχεται ως λύση στο πρόβλημα ότι πολλές γυναίκες ταξιδεύουν μόνες τους και ότι έχουν αναφερθεί περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης σε πτήσεις της εταρείας. Έτσι η εταιρεία θα προσφέρει από εδώ και πέρα ορισμένες θέσεις μόνο σε γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες.
Φυσικά, η απόφαση της εταιρείας ξεσήκωσε και αντιδράσεις με οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών να μιλούν για έμφυλη διάκριση και για κίνηση που απλά ενδυναναμώνει την ανισότητα των γυναικών σε σχέση με τους άντρες.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Δουλειά, οικογένεια, φίλοι ή ύπνος; Τι θυσιάζει μια γυναίκα σήμερα;


Πριν από αρκετούς μήνες η Αριάνα Χάφινγκτον είχε ξεκινήσει μια μεγάλη εκστρατεία υπέρ του ύπνου, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι οι απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου έχουν μειώσει δραματικά τις ώρες που πρέπει να κοιμούνται οι άνθρωποι και δη οι εργαζόμενοι.

Παγκοσμίως, το θέμα του ύπνου απασχολεί επιστήμονες, οικονομολόγους και κοινωνιολόγους. Το burn out, το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, οι διαταραχές άγχους, αλλά και μια σειρά από εξελίξεις στα οικονομικά συστήματα και στις κοινωνικές συνήθειες σχετίζονται με τις αλλαγές στις συνήθειες ύπνου και κυρίως με τη διάρκεια αυτής της ζωογόνας για τον άνθρωπο κατάστασης.

Ανεξάρτητα, πάντως, από το αν προτείνονται σύγχρονοι τρόποι διαχείρισης του χρόνου, ώστε να κοιμούνται όλοι πολύ και καλά, ανεξάρτητα από το αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει μαγική φόρμουλα για αυτό, για τις γυναίκες φαίνεται ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το ομολόγησε κατά τη διάρκεια συνέντευξής της η ετεροθαλής αδελφή του Μαρκ Ζάκερμπεγκ, Ράντι.
«Θέλετε χρόνο με τα παιδιά σας; Θέλετε να παραμείνετε κομψή και σε καλή φυσική κατάσταση; Και θέλετε να συνεχίσετε να διοικείτε με επιτυχία την επιχείρησή σας; Ξεχάστε τον ύπνο», λέει η Ζάκερμπεργκ, τονίζοντας ότι η σκληρή σύγχρονη πραγματικότητα απαιτεί ειδικά από τις γυναίκες να θυσιάζουν πολύτιμες ώρες από την ξεκούρασή τους για να μη χάσουν όλα όσα με κόπο απέκτησαν μέσα στα χρόνια.

Η Ζάκερμπεργκ παραδέχεται ότι όταν πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε ώρες με τα παιδιά, με τους φίλους της ή με την πολυτέλεια να πάει στο γυμναστήριο και στον ύπνο, προτεραιότητα έχουν τα πρώτα και όχι ο ύπνος. Δεν μπορεί να τα έχει κανείς όλα και ακόμη κι όταν ιεραρχεί τις προτεραιότητές του, κάποια στιγμή θα έρθει αντιμέτωπος με κάποιου είδους κριτική για τις επιλογές του. Πάντως, το ότι μια γυναίκα τα προλαβαίνει όλα –και κυρίως αισθάνεται την υποχρέωση να το κάνει– συνήθως είναι ένας ισχυρισμός που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή, ακόμη κι όταν ανταποκρίνεται, πρόκειται για μια κατάσταση με πολυεπίπεδες συνέπειες για τη ζωή, τον ψυχισμό και το σώμα της γυναίκας.

Αγχώδεις διαταραχές, υψηλή αρτηριακή πίεση, αύξηση του ποσοστού καρδιαγγειακών νόσων σε γυναίκες και μια σειρά ακόμη παθήσεων σχετιζόμενων με το άγχος και την υπερπροσπάθεια για επιτυχία σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας καταγράφονται ως συνέπειες της μείωσης των ωρών ύπνου μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες

DermatologistOnCall animated GIF

Το σώμα γνωρίζει τις ανάγκες του
Το μέγεθος της πίεσης που ασκείται, όχι αναγκαστικά από τον κοινωνικό περίγυρο και το εργασιακό περιβάλλον, στις γυναίκες καριέρας γίνεται αντιληπτό ακόμη και με μια απλή αναζήτηση στο Google: εκατοντάδες άρθρα, συνήθως ανυπόγραφα ή, ακόμη χειρότερα, υπογεγραμμένα από γκουρού της καριέρας, δίνουν ανεύθυνα συμβουλές για το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να μειώσει τις ώρες του ύπνου του χωρίς να νιώθει κούραση. Οι τίτλοι είναι ενδεικτικοί: «Πώς να κοιμάστε λιγότερο και να μη νιώθετε κουρασμένοι», «Πώς να μάθετε το σώμα σας να κοιμάται λιγότερο», «Μπορείτε να τα καταφέρετε και με λιγότερες από έξι ώρες ύπνο».
Όμως, όσο ελκυστικά κι αν ακούγονται κάποιες φορές όλα αυτά τα κηρύγματα εναντίον των πολλών ωρών ύπνου, το σώμα –είτε σε καπιταλιστικά περιβάλλοντα είτε σε άλλα, πιο φιλικά προς τον άνθρωπο– έχει συγκεκριμένη ανάγκη για ξεκούραση, ανάγκη που δεν κόβεται και ράβεται στα μέτρα της εκάστοτε επιχείρησης ή ακόμη και της προσωπικής φιλοδοξίας του κάθε ατόμου.

Με σαράντα εργατοώρες την εβδομάδα η κατάσταση είναι εντός πλαισίου και επιτρέπει προσωπική ζωή, χρόνο με τα παιδιά και τους φίλους, χρόνο για τον εαυτό μας, παρατηρεί ο David Heinemeier Hansson, επιχειρηματίας και ιδρυτής αρκετών επιτυχημένων start-ups, μεταξύ των οποίων και η Basecamp. Οτιδήποτε πάνω από αυτό το όριο είναι υπέρβαση και έχει συνέπειες. Πόσο μάλλον όταν ειδικά από τις γυναίκες τα κοινωνικά στερεότυπα απαιτούν υπεροχή σε όλα τα πεδία – όχι, όμως, για να τις επιβραβεύουν, αλλά για να μην τις χλευάζουν ως αποτυχημένες. Καλώς ή κακώς, ειδικά σήμερα, οι γυναίκες οφείλουν να είναι κινούμενες θυρίδες χαρισμάτων: καλές μητέρες, άξιες επιχειρηματίες, δραστήριες και θηλυκές σύζυγοι, σκληροί διαπραγματευτές, τρυφερές φίλες και ερωμένες, κομψές και σε άψογη φυσική κατάσταση.
Όπως λέει και η Ράντι Ζάκερμπεργκ, κάτι επιλέγεις, κάτι αφήνεις. Ο μύθος ότι κάνουμε τα πάντα, τα κάνουμε καλά, συμφέρουμε και δεν θυσιάζουμε και τίποτα, διότι αντέχουμε, σταδιακώς καταρρίπτεται. Και κάποια βρέθηκε να το 'πει ανοιχτά...