... 1 στις 3 γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της-1 στις 5 γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού-Δεν είσαι η Μόνη...Δεν είσαι Μόνη....-24ωρη Γραμμή SOS 15900- Συμβουλευτικό Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών Θυμάτων Βίας Δήμου Θηβαίων

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Τι απασχολεί τις εργαζόμενες γυναίκες;


Αποτέλεσμα εικόνας για εργαζομενες γυναικες

Υπάρχουν πολλές στατιστικές που μας δείχνουν το ποσοστό των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, τις δεξιότητές τους και τους μισθούς τους, αλλά τα στοιχεία δεν μας δίνουν τη συνολική εικόνα. Δεν μας λένε πώς αισθάνονται οι γυναίκες, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν

Η δημοσκόπηση του Thomson Reuters Foundation για την γυναίκα και την εργασία, δείχνει ότι η ισορροπία εργασίας-ζωής αλλά και το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των φύλων, είναι στην κορυφή του καταλόγου με τις κρίσιμες ανησυχίες για τις γυναίκες στις οικονομίες του αναπτυγμένου κόσμου.
Υπάρχουν πολλές στατιστικές που μας δείχνουν το ποσοστό των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, τις δεξιότητές τους και τους μισθούς τους, αλλά τα στοιχεία δεν μας δίνουν τη συνολική εικόνα. Δεν μας λένε πώς αισθάνονται οι γυναίκες, πώς τα πάνε στον χώρο εργασίας τους μέρα με τη μέρα, τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το Thomson Reuters Foundation, με την υποστήριξη του Rockfeller Foundation, ρώτησε 9.500 εργαζόμενες γυναίκες από τις προηγμένες οικονομίες του G20 για θέματα που τις απασχολούν περισσότερο στον χώρο εργασίας.
Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Σύμφωνα με την έρευνα τα θέματα που απασχολούν περισσότερο τις γυναίκες είναι:
  • Η ισορροπία οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής
  • Η ισότητα των αμοιβών
  • Η παρενόχληση στον χώρο εργασίας
  • Οι δυνατότητες καριέρας
  • Παιδιά και καριέρα
Η παγκόσμια έκθεση δείχνει ότι 4 στις 10 γυναίκες βλέπουν το χάσμα της αμοιβής μεταξύ των φύλων ως βασικό ζήτημα, με τις γυναίκες σε 7 έθνη να τοποθετούν αυτήν την ασυμφωνία ως κύριο μέλημά τους. Μάλιστα, η Γαλλία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ είναι στις πρώτες θέσεις ως προς αυτό το μέλημα, την ώρα που σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, σε αυτές τις χώρες το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι μικρότερο απ’ ότι σε άλλα έθνη του G20. Ακολουθούν η Βρετανία, η Αυστραλία, η Βραζιλία και ο Καναδάς, ενώ τελευταία στην κατάταξη έρχεται η Κίνα.
Η παρενόχληση στον χώρο εργασίας είναι επίσης μία από τις 5 κορυφαίες ανησυχίες των εργαζόμενων γυναικών. Σχεδόν το 1/3 των γυναικών που απάντησαν στη δημοσκόπηση, παραδέχονται ότι είχαν σχετική εμπειρία, ενώ περισσότερο από 60% των ερωτηθεισών γυναικών δεν το αναφέρουν. Οι γυναίκες της Ινδίας μιλούν περισσότερο για την παρενόχληση, σε ποσοστό μάλιστα 53%. Πρόκειται για πλήρη αλλαγή στάσης μετά από τη θανατηφόρα επίθεση που δέχθηκε φοιτήτρια σε λεωφορείο στο Δελχί το 2012.
Σχεδόν οι μισές γυναίκες που πήραν μέρος στη δημοσκόπηση, αισιοδοξούν για τις προοπτικές απόκτησης ενός παιδιού και μαζί να κάνουν καριέρα. Οι γυναίκες στις αναδυόμενες οικονομίες, με πρώτη τη Βραζιλία – όπου οι νόμοι για τη μητρότητα είναι γενναιόδωροι και οι οικογενειακοί δεσμοί είναι στενοί- είναι και οι πιο σίγουρες γι’ αυτό. Αντιθέτως, οι γυναίκες σε ορισμένες από τις πλουσιότερες χώρες όπως είναι η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, έχουν λιγότερη αυτοπεποίθηση ότι θα καταφέρουν να αποκτήσουν ένα παιδί χωρίς αυτό να καταστρέψει την καριέρα τους.
Η έρευνα τέλος αποκαλύπτει και τάσεις των γενεών. Για παράδειγμα οι γυναίκες κάτω των 30 είναι πιο αισιόδοξες.
Στη χώρα μας, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το ποσοστό της ανεργίας στις γυναίκες αγγίζει το 28,7%… με βασική αιτία το γεγονός ότι είναι παντρεμένες ή μεγαλώνουν παιδιά και άρα έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις. Ανασφαλείς και απαισιόδοξες ακόμα και αν έχουν εργασία, θα ήταν οι γυναίκες εκείνες που στην σχετική δημοσκόπηση του Thomson Reuters θα εμφανίζονταν να θεωρούν πολυτέλεια την ισότητα των αμοιβών. Ίσως σε μερικά χρόνια…

9 καλές συμβουλές για να μάθεις το μικρό σου γιο να εκτιμά μεγαλώνοντας τα κορίτσια

Παρά τις συζητήσεις για το φύλο και παρά την πρόοδο της ανθρωπότητας στο θέμα της ισότητας των δύο φύλων, στις μέρες μας περισσότερο από ποτέ -και σε σχέση με τα προηγούμενα 50 χρόνια- παράγονται παιχνίδια με βάση το φύλο.

Ανατρέφουμε τα κορίτσια με το δεδομένο ότι θα πρέπει να πολεμήσουν τα στερεότυπα και να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο με τα αγόρια. Στην εποχή μας, περισσότερο από ποτέ μαθαίνουμε στις κόρες μας ότι μπορούν να γίνουν οτιδήποτε θελήσουν, αστροναύτες ή "αλητάκια" με την καλή έννοια, μητέρες και σύζυγοι ή νεράιδες στον κόσμο τους. Όμως δεν κάνουμε το ίδιο με τους γιους μας. Ακόμη κι αν πλέον τα κορίτσια έχουν περισσότερες επιλογές, αναφορικά με τους ρόλους που θέλουν να παίξουν στη ζωή τους, ο κόσμος των αγοριών είναι μέχρι σήμερα περιχαρακωμένος, σύμφωνα με τους κοινωνικούς επιστήμονες.

Αποθαρρύνονται από το να αποκτήσουν ενδιαφέρον για πράγματα που θεωρούνται θηλυκά. Τους μαθαίνουν ακόμη ότι πρέπει να είναι σκληροί με κάθε κόστος, ότι πρέπει να είναι γεμάτοι ανδρισμό.  Αν όμως θέλουμε στ' αλήθεια να φτιάξουμε μια κοινωνία ισότητας, οφείλουμε να δώσουμε και στ' αγόρια περισσότερες επιλογές. Όπως είχε πει και η διάσημη φεμινίστρια Gloria Steinem«χαίρομαι που έχουμε αρχίσει να μεγαλώνουμε τις κόρες μας όπως τους γιους μας, αλλά όλο αυτό δεν πρόκειται να πετύχει, αν δεν αρχίσουμε να μεγαλώνουμε και τους γιους, όπως τις κόρες»

Τι σημαίνει "τρέχει σαν κορίτσι"; Ή "κλαίει σαν κορίτσι"; Εξηγήστε του ότι το φύλο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως αστείο ή ως προσβολή. Προσέξτε κι εσείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε μπροστά του.

Μέχρι ενός σημείου αυτό είναι κατανοητό, το γιατί συμβαίνει τουλάχιστον. Γιατί προσόντα, όπως η συνεργασία, η συναίσθηση, η φροντίδα συχνά θεωρούνται γυναικεία, παρά το ότι πρόκειται για αξίες που συνεχώς κερδίζουν πόντους στην καθημερινότητα, στο σχολείο, στις δουλειές.  Κι όμως, στο νέο της βιβλίο "Dear Ijeawele, or A Feminist Manifesto in Fifteen Suggestions", η νιγηριανή συγγραφέας, Chimamanda Ngozi Adichie, δίνει μερικές καλές συμβουλές για την ανατροφή ενός παιδιού είτε είναι κορίτσι είτε αγόρι. Κυρίως, αγόρι. Τι σημαίνει, όμως, να είναι ένας άντρας φεμινιστής; Σύμφωνα με τις κοινωνικές επιστήμες, πρόκειται για κάποιον που πιστεύει σοβαρά στην ισότητα των φύλων, στην ευγένεια, στους ανθρώπους με αυτοπεποίθηση που θέλουν να κυνηγήσουν τους στόχους τους.

Άρα; Τι μπορεί να επιτρέψει κανείς σε ένα αγόρι; Να μερικές συμβουλές.
 Αφήστε τον να κλάψει
Είτε αγόρια είτε κορίτσια, ως νήπια κλαίνε το ίδιο συχνά, σύμφωνα με έρευνες. Είναι, όμως, γύρω στα 5 του χρόνια που ένα αγόρι παίρνει το μήνυμα ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με το να εκφράζει τον θυμό του, αλλά δεν πρέπει να κλαίει ή να δείχνει ευάλωτο, εξηγεί ο Tony Porter, εκπαιδευτικός σύμβουλος. «Στα κορίτσια επιτρέπεται να είναι ανθρώπινα όντα και στα αγόρια διδάσκουμε να είναι ρομπότ. Διδάξτε τον γιο σας ότι διαθέτει όλο το φάσμα των συναισθημάτων και ότι μπορεί να μη νιώθει θυμωμένος, ότι μπορεί να φοβάται, ότι μπορεί να νιώθει πληγωμένος ή ότι μπορεί να ζητήσει βοήθεια». 

Δώστε του (κι άλλα) πρότυπα 
Έρευνες έχουν δείξει ότι τα αγόρια αντιδρούν περισσότερο για πιο πολύ καιρό στην επίδραση προτύπων σε σχέση με τα κορίτσια και ότι ακόμη τα έχουν περισσότερη ανάγκη, ειδικά σε οικογένειες που δεν υπάρχει η φιγούρα του πατέρα. Δώστε τους πρότυπα καλούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου. Και δώστε τους πρότυπα και γυναίκες που κατάφεραν κάποιο σοβαρό επίτευγμα. Μελέτες εμφανίζουν τα αγόρια ανύπαντρων μητέρων να εμφανίζουν μεγαλύτερο σεβασμό προς το γυναικείο φύλο, ακριβώς επειδή μεγάλωσαν με κάποια που έκανε άθλους για να τα μεγαλώσει. Μοιραία, αντιμετωπίζουν τις γυναίκες διαφορετικά.

Αφήστε τον να είναι ο εαυτός του
Παρά τις συζητήσεις για το φύλο και παρά την πρόοδο της ανθρωπότητας στο θέμα της ισότητας των δύο φύλων, στις μέρες μας περισσότερο από ποτέ -και σε σχέση με τα προηγούμενα 50 χρόνια- παράγονται παιχνίδια με βάση το φύλο. Πριγκίπισσες ντυμένες στα ροζ για τα κορίτσια, μπλε φορτηγάκια για τα αγόρια. Κι όμως, ποιος να το 'λεγε ότι μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, τα μωρά αγόρια τα έντυναν στα ροζ και τα κορίτσια στα μπλε... Σύμφωνα με τους νευροεπιστήμονες δε, τα παιδιά θέλουν απλώς να παίξουν, κούκλα ή φορτηγό το ίδιο κάνει. Είναι στην ηλικία των 2-3 ετών που το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει το φύλο του και η κοινωνική εμπειρία του "φορτώνει" το αντίστοιχο παιχνίδι στο χέρι. Σύμφωνα μάλιστα με τον Campbell Leaper, επικεφαλής της έδρας ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ που αυτός ο διαχωρισμός έχει μακροχρόνιες συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί αναπτύσσει τα ταλέντα, τις δεξιότητες και την αντιληπτική του ικανότητα. Αφήστε τον γιο σας να είναι ο εαυτός του, λοιπόν. 
Μάθετέ του να φροντίζει το άτομό του και να είναι υπεύθυνος 
«Πολλές μητέρες ανατρέφουν τις κόρες τους και λατρεύουν τους γιους τους», είχε γράψει κάποτε η Jawanza Kunjufu, συγγραφέας και εκπαιδευτικός, ειδική στην επιμόρφωση αγοριών της μαύρης κοινότητας. «Διδάξτε στους γιους σας να ετοιμάζουν το φαγητό τους, να καθαρίζουν και να φροντίζουν τον εαυτό τους. Όπως περιμένουμε ισότητα στο γραφείο για τις κόρες μας, πρέπει να περιμένουμε ισότητα στο σπίτι και για τους γιους μας», συμπληρώνει η Anne-Marie Slaughter, στέλεχος επιχείρησης και σύμβουλος πολυεθνικών για χρόνια. 

Μάθετέ του να νοιάζεται για τους άλλους
Οι επιχειρήσεις του μέλλοντος είναι φτιαγμένες από ομάδες που συνεργάζονται και νοιάζεται ο ένας τον άλλο. Κάτι που μέχρι σήμερα το μάθαιναν από την εμπειρία στη ζωή, στο σπίτι και στη δουλειά οι γυναίκες. Μάθετε το, όμως και στον γιο σας, αν θέλετε να πάει μπροστά στην καριέρα του, εξηγούν πλέον τα περισσότερα μεγαλοστελέχη επιχειρηματικών κολοσσών. Εξηγήστε του πώς μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη δουλειά, την οικογένεια και τις υποχρεώσεις αυτών των δύο με το να του διδάξετε την αξία της βοήθειας σε έναν άρρωστο φίλο ή συγγενή. Δώστε του αρμοδιότητας και υποχρεώσεις, ενθαρρύνετε τον να μάθει κάτι στο αδελφάκι του, να κάνει μπέιμπι-σίτινγκ ίσως, ένα πρόγραμμα που θα του μάθει πώς είναι να συναισθάνεσαι την αδυναμία ή την ανεπάρκεια του άλλου. 

Ενθαρρύνετε τις φιλίες του και με κορίτσια 
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, μέχρι το τέλος της προσχολικής ηλικίας τα παιδιά έχουν μάθει ήδη να κάνουν φίλους βάσει του φύλου τους. Όμως, παιδιά που ενθαρρύνονταν από τους γονείς τους να παίζουν τόσο με αγόρια, όσο και με κορίτσια, εμφανίζονταν πιο ευρηματικά και έξυπνα στην επίλυση προβλημάτων, αλλά και στην επικοινωνία με τους γύρω τους.
Μάθετέ του ότι το "όχι" είναι "όχι"
Όταν σας λέει ότι δεν θέλει να τον γαργαλάτε ή να τον χαϊδεύετε, σταματήστε. Μην τον πιέζετε να κάνει κάτι που δεν θέλει, να παίξει μαζί σας ή να παλέψετε για να δείτε πόσο "άντρας" είναι. Μάθετε του να ρωτάει πριν κάνει οτιδήποτε, ειδικά αν πρόκειται να αγγίξει ένα άλλο παιδί. Είναι ένας τρόπος να του διδάξετε τον σεβασμό στη φυσική παρουσία των άλλων και να ξεκαθαρίζει μια για πάντα μέσα του ότι όταν κάποιος λέει "όχι" είναι "όχι", ξεκινώντας από τον ίδιο του τον εαυτό. 

Μάθετέ του να μη χρησιμοποιεί τη λέξη "κορίτσι" ως προσβολή 
Τι σημαίνει "τρέχει σαν κορίτσι"; Ή "κλαίει σαν κορίτσι"; Εξηγήστε του ότι το φύλο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως αστείο ή ως προσβολή. Προσέξτε κι εσείς τη γλώσσα που χρησιμοποιείτε μπροστά του. 

Διδάξτε του να χαίρεται που είναι αγόρι
Δείτε μαζί του αθλητικά, κυνηγηθείτε με τα ποδήλατα, παλέψτε, φυσικά και δεν θα σβήσετε το φύλο του από τον χάρτη, φυσικά και θα παίξετε και θα αστειευθείτε και θα κάνετε "αγορίστικα" πράγματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να τα κάνει και μια γυναίκα (φυσικά και ένα κορίτσι μπορεί να παίξει καλό ποδόσφαιρο!). Μάθετε του ότι οι πραγματικά ανθεκτικοί άνθρωποι υπερασπίζονται τα πιστεύω τους, τις οικογένειες, τους ανθρώπους που αγαπούν. Δώστε του αυτοπεποίθηση και δυναμισμό: είναι άλλο αυτό, το να μεγαλώνετε έναν άνθρωπο γεμάτο αυτοπεποίθηση, πάθος και σταθερότητα κι άλλο να μεγαλώνεις έναν άνθρωπο που θεωρεί ότι η βία τον κάνει σκληρό και του χαρίζει υπεροχή. 

Με στοιχεία από τους New York Times

Cheer Up Love: Τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβει ο κόσμος πως η παρενόχληση των γυναικών είναι λάθος;

CHEER UP LOVE

 Αν είστε γυναίκα, μπορείτε σίγουρα να ταυτιστείτε με την ακόλουθη σκηνή: Περπατάτε στο δρόμο χωρίς να ενοχλείτε κανέναν, όταν ένας περαστικός άντρας σας ζητά να χαμογελάσετε ή μετά από ένα-δυο «πειράγματα» στα οποία μένετε παγερά αδιάφορη σας λέει κάτι του τύπου «χαμογέλα ντε, τι σου ζητάνε», λες και οφείλετε το χαμόγελό σας σε έναν ξένο. Εκ των υστέρων είναι πολλές οι απαντήσεις που σας έρχονται στο μυαλό, εκείνη τη στιγμή όμως οι περισσότερες από εμάς απλά συγκρατούμε το θυμό μας και συνεχίζουμε το δρόμο μας κοιτάζοντας μπροστά, προσπαθώντας να αγνοήσουμε τον ενοχλητικό τύπο.
Φυσικά, υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις που τα σχόλια είναι πολύ πιο κακεντρεχή και ο θυμός που καταπιέζουμε ακόμη μεγαλύτερος.
Η Eliza Hatch ξέρει ακριβώς αυτό το συναίσθημα που βιώνουν εκατομμύρια γυναίκες καθημερινά και αναγνωρίζει πόσο δύσκολο είναι να το ξεπεράσεις, πόσο μάλλον να μετανιώνεις για τη χαμένη ευκαιρία που είχες να εκφραστείς ελεύθερα, όπως δικαιούσαι.
Γι' αυτό αποφάσισε να φροντίσει η ίδια έτσι ώστε η συζήτηση γύρω από το μεγάλο πρόβλημα της παρενόχλησης των γυναικών στο δρόμο να μη σταματήσει ποτέ, ούτως ώστε να καταπολεμήσει τη γενικότερη ιδέα που υπάρχει -κυρίως από τους άντρες- ότι το να αγνοείς μια τέτοια συμπεριφορά σημαίνει πως την αποδέχεσαι.
Δημιούργησε λοιπόν ένα φωτογραφικό project και ένα λογαριασμό στο Instagram, το Cheer Up Luv, το οποίο λειτουργεί ως «πλατφόρμα για να ακουστούν οι γυναικείες φωνές, και έτσι οι γυναίκες να μπορέσουν να πάρουν στα χέρια τους εμπειρίες που ήταν εκτός του ελέγχου τους».
Η Hatch, η οποία ζει στο Λονδίνο, περιγράφει τη σεξουαλική παρενόχληση ως «συνηθισμένη, ενώ συχνά αγνοείται από τους ξένους». «Σπάνια παραπονούμαστε ή το κάνουμε θέμα, επειδή το έχουμε συνηθίσει», προσθέτει.
Η 22χρονη προσπαθεί να φέρει το θέμα στο προσκήνιο, παρουσιάζοντας όσο περισσότερες ιστορίες σεξουαλικής παρενόχλησης μπορεί, ανεβάζοντας φωτογραφίες και μαρτυρίες όσων γυναικών θέλουν να ακουστούν.
Ο κεντρικός άξονας του project είναι πως κάθε ιστορία είναι σημαντική, ανεξάρτητα από το πόσο σοκαριστική είναι. Η Hatch επικεντρώθηκε στο γεγονός πως οι γυναίκες έχουν συνηθίσει τόσο πολύ αυτή την κατάσταση που πολλές, πλέον, δεν μιλούν καν για τις παρενοχλήσεις που βιώνουν καθημερινά, καθώς θεωρούν πως δεν είναι κάτι παράξενο.
Το Cheer Up Luv έχει στόχο να ενθαρρύνει τις γυναίκες «που έχουν βιώσει σεξουαλική παρενόχληση ή οποιουδήποτε άλλου είδους παρενόχληση σε δημόσιο χώρο» να βγουν μπροστά και να μιλήσουν. Κάθε ιστορία είναι γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο, από τη γυναίκα που την αφηγείται, δίνοντάς της έτσι ακόμα περισσότερη δύναμη, ενώ συνοδεύεται από όμορφες φωτογραφίες των γυναικών που μιλούν.
Όλες οι ιστορίες έχουν συμβεί σε δημόσιους χώρους, στο φως της ημέρας, με κόσμο τριγύρω, αυτό όμως δεν τις κάνει λιγότερο τρομακτικές για τις γυναίκες που τις βίωσαν, κυρίως λόγω του ότι οι άντρες που τις παρενοχλούσαν ήταν σίγουροι πως δεν θα αντιμετωπίσουν συνέπειες για τις πράξεις τους -όπως και έγινε.
Μιλώντας για το project της στο ELLE, η Hatch επιμένει πως ο μόνος τρόπος για να αρχίσει να διορθώνεται η κατάσταση, είναι να μη σταματήσουν οι γυναίκες να μιλούν γι' αυτήν. «Αν συνεχίσουμε να μιλάμε για το θέμα, τότε ναι, η αλλαγή είναι εφικτή». «Όσο περισσότερη προσοχή λαμβάνει (το θέμα), τόσο το καλύτερο, και αν αρχίσουμε να διδάσκουμε στα νεαρά αγόρια πως η παρενόχληση, κάθε μορφής, είναι ανεπίτρεπτη, τότε θα φέρουμε εμείς την αλλαγή».
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα στο site του Cheer Up Love.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΓΙΦ: «Κομπλιμέντο ή Σεξουαλική Παρενόχληση;» Στείλτε την προσωπική σας ιστορία για να γίνει σποτάκι

FACEBOOK:ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΦΥΛΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Κομπλιμέντο ή Σεξουαλική Παρενόχληση;»

Στείλτε την προσωπική σας ιστορία
για να γίνει σποτάκι

«Κομπλιμέντο ή σεξουαλική παρενόχληση; Τί ήταν αυτό τώρα;» αναρωτιούνται συχνά οι γυναίκες κατά την κοινωνική τους επαφή με έναν άντρα. Τις περισσότερες φορές πρόκειται για σεξουαλική παρενόχληση. Απλά, οι γυναίκες διστάζουν να το ομολογήσουν τόσο στον εαυτό τους, όσο και στον περίγυρό τους, διότι κυριαρχεί ο φόβος ότι θα χαρακτηρισθούν "τρελές" ή "υστερικές". Συνεπώς, σιωπούν. Κι ανέχονται συμπεριφορές που έχουν κάθε δικαίωμα να αρνηθούν.

Για να αντιμετωπίσει το ευρέως διαδεδομένο ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, η  Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων ετοιμάζει τέσσερα ενημερωτικά σποτ για το τί είναι σεξουαλική παρενόχληση. Στόχος των σποτ είναι η ευαισθητοποίηση των γυναικών και των αντρών σχετικά με το πότε μία συμπεριφορά παύει να θεωρείται κομπλιμέντο και  μετατρέπεται σε σεξουαλική παρενόχληση.

Τα σποτ θα βασιστούν σε πραγματικά περιστατικά.

Στείλτε τώρα την προσωπική σας ιστορία στη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων με μήνυμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση gramggif@isotita.gr και θέμα : « Σεξουαλική παρενόχληση – σποτ» μέχρι και την 1η Σεπτέμβρη 2017.

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων εγγυάται την τήρηση απόλυτης εχεμύθειας και τη διασφάλιση της ανωνυμίας των αποστολέων.

Τέσσερις από τις δικές σας ιστορίες θα γίνουν σποτ με γνωστούς /ές ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, οι οποίοι/ες αφιλοκερδώς στηρίζουν αυτή την προσπάθεια, όπως η Μαρία Σολωμού, η Ναταλία Δραγούμη, ο Ακύλλας Καραζήσης, ο Γιώργος Καραμίχος, ο Στέλιος Μάινας μεταξύ άλλων. Επίσης αφιλοκερδώς, τη μουσική των σποτ θα υπογράψει η Αντριάνα Μπάμπαλη, τα σενάρια η Μανίνα Ζουμπουλάκη  και τη σκηνοθεσία η Όλγα Μαλέα.





Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/                                                        Το  Γραφείο Τύπου, 31/07/2017                                                                 
Τηλ 2131511102

"Spread it like wildfire"


Γιώργος Στασινόπουλος
«Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ κι έκανα ένα μωρό να χαμογελάσει. Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν γέλασα δυνατά και τραγούδησα στο αυτοκίνητο με την οικογένειά μου και γέμισα το σώμα μου με φαγητό για να είναι υγιές.
Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν πήγα σε ένα σούπερ μάρκετ και άκουσα μια γυναίκα να λέει στη νεαρή κόρη της (η οποία με έδειχνε και γελούσε) πως θα πάθω αυτό που μου αξίζει. Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν μια γυναίκα είπε σε έναν άντρα πως προκαλούσα το λάθος είδος προσοχής και πως προκαλούσα κάποιον να μου την πέσει. Φορούσα αυτά τα ρούχα σήμερα όταν ο ίδιος άντρας κοιτούσε με λαγνεία και συμφώνησε με την γυναίκα που του μιλούσε, λέγοντας πως, ναι, όντως προκαλούσα να μου επιτεθεί κάποιος.
Δεν φορούσα αυτά τα ρούχα όταν με βίασαν. Φορούσα μια XXL μπλούζα με κουκούλα και μια φόρμα της μαμάς μου, πράγμα που σοκάρισε τη φίλη μου που της εκμυστηρεύτηκα τι μου συνέβη και η οποία με ρώτησε αυτό που είχε μάθει πως έπρεπε να ρωτήσει: «Τι φορούσες;».
Αισθάνομαι πραγματικά πολύ άσχημα για το κοριτσάκι στο σούπερ μάρκετ που η μαμά της της μάθαινε πως της αξίζει να της επιτεθούν αν φοράει ρούχα που την κάνουν να αισθάνονται άνετα για τη θερμοκρασία έξω -που ήταν άνω των 30 βαθμών. Αν φοράει ρούχα που να βολεύουν κάποιον τραυματισμό, όπως ο δικός μου για τον οποίον έπρεπε να φοράω νάρθηκα και μια μπότα που δεν μου επέτρεπε να φορέσω μακρύ παντελόνι. Ή και για το ίδιο της το σώμα που είναι δικό της και μπορεί να βάζει πάνω του ό,τι γουστάρει.
Αισθάνομαι άσχημα και για τον άντρα που με κοίταζε από πάνω μέχρι κάτω σαν να ήμουν μπριζόλα σε προσφορά και ήθελε να με αγοράσει -και που μετά μπορούσε να μιλήσει σε μια άγνωστη για τη βίαιη επίθεση που μου άξιζε. Αισθάνομαι άσχημα και για τη γυναίκα με τα υπέροχα μαλλιά που αισθάνεται πως είναι οκ να εκφράζεται έτσι αλλά που μου απαγορεύει να εκφραστώ εγώ.
Το καλοκαίρι είναι εδώ. Έξω κάνει ζέστη. Έχω έναν τραυματισμένο αστράγαλο κι έναν σφιχτό νάρθηκα που πρέπει να φοράω στο ένα πόδι. Δεν θα ντυθώ άβολα για να προστατεύσω αγνώστους που τόσο εύκολα προσβάλλονται από ένα κομμάτι δέρμα που κάθονται και κάνουν εικασίες για τον επόμενο βιασμό μου.
Σταμάτα να ενισχύεις το slut shaming και μέσα από αυτό την κουλτούρα του βιασμού. Σταμάτα να ενισχύεις το slut shaming και μέσα από αυτό μια κουλτούρα ανασφάλειας, ντροπής και κακής εικόνας του σώματος που μπορεί να προκαλέσουν πολύ σκοτεινά προβλήματα που είναι δύσκολο να ξεπεραστούν.
Το σώμα μου είναι δικό μου και το αγαπώ. Είναι το σπίτι μου και ζω μέσα του, με το οποίο κάποια μέρα μπορεί να κάνω μια οικογένεια, με το οποίο τρέχω και χορεύω, το οποίο κρατάει τα δυνατά πνευμόνια που χρησιμοποιώ για να τραγουδάω. Αρνούμαι να ντρέπομαι για το σώμα μου για κανέναν λόγο. Ειδικά αν ο λόγος είναι αυτή η κουλτούρα που θεοποιεί το σεξ και τιμωρεί όσες το κάνουν, που προωθεί το να είσαι σέξι αλλά κυρήττει πως όταν τα κορίτσια είναι σέξι προκαλούν επιθέσεις, η κουλτούρα που έχει μάθει στους ανθρώπους πως το στομάχι μου είναι αμαρτία.
Σας παρακαλώ να σκεφτείτε πολύ καλά αυτό το καλοκαίρι πριν πείτε οτιδήποτε σε οποιαδήποτε σχετικά με το τι ρούχα έχει επιλέξει να φορέσει. Σκεφτείτε ξανά πριν πείτε πως ένα κορίτσι αξίζει να το βιάσουν επειδή φοράει σορτς. Σταματήστε τις σκέψεις αυτές. Παρακαλώ να είστε ευγενικοί και απαλοί και γεμάτοι αγάπη, ξοδέψτε τον χρόνο σας σε πραγματικά προβλήματα. Τα πόδια μου και το στομάχι μου δεν είναι πραγματικά προβλήματα.»
Μεταφρασμένο. Πρωτοδημοσιεύτηκε στη facebook σελίδα UniteWomen.org μετά από σχετική επιθυμία της γράφουσας.
"Spread it like wildfire". είπε.

Στην κορυφή του κόσμου η Εθνική Κωφών Γυναικών!

Στην κορυφή του κόσμου η Εθνική Κωφών Γυναικών!

Κοριτσάρες με τα όλα τους!
Η Εθνική Κωφών Γυναικών ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου των 23ων «Deaflympics» κι έγινε «χρυσή», μετά την ανάλογη επιτυχία της στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης πέρυσι, καθώς επικράτησε της Λιθουανίας με 67-50 στον τελικό της διοργάνωσης.
Τα κορίτσια της Αθηνάς Ζέρβα μέχρι και την τρίτη περίοδο «πάλευαν» να πάρουν διαφορά στο σκορ, η οποία ήρθε με την έναρξη του τελευταίου δεκαλέπτου.
Εκεί, με σερί 13-0 στα πέντε πρώτα λεπτά της τέταρτης περιόδου, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ξέφυγε (38-52, 35') και στην ουσία επισφράγισε το χρυσό μετάλλιο, με τις Λιθουανές να μην μπορούν να αντιδράσουν.
Κορυφαία η Πατέρα με 20 πόντους, ενώ Αγαγιώτου και Κοτσιάφτη μοιράστηκαν από 11. Για την Λιθουανία, η Jocyte μέτρησε 13 πόντους.
Τα Δεκάλεπτα: 12-8, 21-21, 38-39, 50-67.